دغدغه کیفیت در آموزش مهندسی ایران زمینهکاوی تاریخی با تأکید بر فهم منطق ظهور کیفیت در این نوع آموزش در کشور
نویسندگان
1 عضو هیأت علمی
doi
10.22047/ijee.2024.434024.2047چکیده
کیفیت آموزش مهندسی بحثانگیز شده است. نوعی فراموشی نسبت به روایتهای اصیل علمورزی بر نظام آموزش عالی ما سایه انداخته است. نیاز به داستان کیفیت داریم. این مطالعه کوششی برای فهم حافظههای جمعی منتهی به تولید مکرر کیفیت در دورههای رشد و پویایی آموزش مهندسی در کشورمان است. مطالعه مبتنی بر رهیافت زمینهکاوی تاریخیِ «کیفیتِ تجربهشدۀ آموزش مهندسی» است. مورد دانشکده فنی دانشگاه تهران انتخاب شده است. رویکرد روششناسی تلفیقی به صورت بررسی اسنادی، مراجعه به خبرگان و مطلعان کلیدی و تحلیل محتوای کیفی روایتها و اسناد و متون و منابع به کار رفته است. با استادان و مدیرانی که تجربۀ درخور توجهی از تحصیلات در رشتههای مختلف فنی- مهندسی دانشگاه تهران را داشتند، تا 21 نفر بر مبنای چارچوب نمونۀ هدفمندی در حد اشباع دادهها و اشباع نظری گفتگوهای عمیق کیفی به عمل آمده است. این یافته با بهرهگیری از چارچوب سیپ به دست آمد که کانون کیفیت آموزش مهندسی طی دوره رشد و شکوفایی، تجربه نافذ علمآموزی بود. وجوه زمینهای دغدغۀ کیفیت آموزش مهندسی، اعم از بروندانشگاهی و دروندانشگاهی شناسایی شد. نهادهها، فرایندها و ستاندهها به دست آمد.