فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

همه‌گیری کووید-19 رژیم های خودکامه را تقویت کرده است. برخلاف کسانی که ادعا می‌کنند شیوع این بیماری باعث تسریع حرکت به سمت رقابت ژئوپلیتیکی بیشتر می‌شود، ما استدلال می‌کنیم که این بیماری همه‌گیر همکاری بیشتر بین دولت‌های دموکراتیک و اقتدارگرا را ضروری کرده است، بنابراین طول عمر دولت‌های دومی را افزایش می‌دهد. این امر، توضیح می‌دهد که چرا همه‌گیری جهانی هیچ تغییر اساسی در پویایی امنیت منطقه‌ای خاورمیانه و شمال آفریقا (منا) ایجاد نکرده است، تا حدی به این دلیل که از قضا باعث طولانی شدن حکومت استبدادی در منطقه به نام تأمین سلامت عمومی شده است. علیرغم شعارهای کثرت گرایی مذهبی، اعتدال گرایی و همچنین اصلاحات قانون اساسی، احساسات منعکس کننده ناسیونالیسم محدود و خشن و پوپولیسم جناح راست به طور همزمان غالب شده است. در مقابل، استفاده مداوم از سرکوب در حکومت‌های استبداد آزاد شده در منطقه، خود را به شکل سرکوب معترضان در دوران سخت اقتصادی نشان داده است. به عنوان مثال، در اعتراضات علیه بیکاری در عمان در سال 2018 یا علیه اصلاحات مالیاتی در اردن در سال 2019، و در جریان ناآرامی‌های قطیف عربستان سعودی در سال‌های 2017-2020 یا در اعتراضات سیاسی جاری الجزایر، چنین الگوهای رفتاری قابل مشاهده بوده است. حتی در رژیم‌هایی که اصلاحات قانون اساسی را پس از خیزش‌های بهار عربی در سال 2011 انجام داده‌اند، زمانی که اولویت به مبارزه با یک بیماری همه‌گیر جهانی، اقتصاد در حال فروپاشی و سایر تهدیدات نوظهور مانند مبارزه با تروریسم داده شده است، رژیم‌های استبدادی زخمی شده‌اند. حاکمیت خود را تحکیم می کنند، بنابراین از چنین بحران هایی برای به دست آوردن قدرت بیشتر در داخل و جستجوی مزیت ژئوپلیتیکی در منطقه بهره برداری می کنند. با این حال، دست کم گرفتن احتمال فوران خود به خودی خیزش‌های مردمی که می‌تواند تهدیدی بی‌ثبات‌کننده برای رژیم‌های استبدادی در آینده باشد، کوته‌بینانه است.