استنادپذیری اصول قانون اساسی در آرای محاکم
نویسندگان
1 دانشجوی دوره دکتری حقوق عمومی،گروه حقوق، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی،ایران،زاهدان
2 دانشیار حقوق عمومی، دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 استادیار حقوق بینالملل، دانشگاه آزاد اسلامی واحد زاهدان، زاهدان، ایران
doi
10.22054/qjpl.2021.58018.2546چکیده
استنادپذیری اصول قانون اساسی در آرای محاکم از مباحث مرتبط با ادله اثبات حکم است. استناد به اصول قانون اساسی در دادگاههای قانون اساسی، امری بدیهی است لیکن در محاکم عادی یعنی دادگاههای کیفری، حقوقی و اداری، تمامی اصول قانون اساسی قابلیت استناد را ندارند و استنادپذیری فقط نسبت به برخی از اصول امکانپذیر است. هدف این مقاله ارائه راهکارهایی در جهت افزایش میزان استناد به اصول قانون اساسی در آرای محاکم ایران است. استنادپذیری اصول قانون اساسی یک کشور در آرای محاکم به نوع نظام انطباق قانون عادی با قانون اساسی، میزان و حجم اصول قانون اساسی، اصول ماهوی و شکلی مندرج در قوانین اساسی و شیوه آموزش و روحیه قضات در استناد به اصول قانون اساسی بستگی دارد. با توجه به متفاوت بودن تأثیر این عوامل از کشوری به کشور دیگر، میزان استناد به اصول قانون اساسی در آرای محاکم کشورهای مختلف یکسان نبوده و متفاوت است. در ایران با توجه به عدم پذیرش نظارت قضایی در مطابقت قوانین عادی با قانون اساسی، بیشترین موارد استنادی به قانون اساسی در آرای محاکم، مرتبط با اصولی از قبیل اصل 37 و 49 میباشد که قانون اساسی در راستای اساسیسازی حقوق و علل دیگر، چنین اصول قابل استنادی را پذیرفته است.
