آموزش مهندسی در راستای توسعه پایدار: ویژگی ها، بررسی مطالعات و ارائه چهارچوبی جامع
نویسندگان
1 کارشناس ارشد، دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه شیراز، شیراز
2 استاد دانشگاه شیراز، دانشکده مهندسی
doi
10.22047/ijee.2023.360852.1936چکیده
چالشهای جهانی نظیر تغییرات اقلیمی، امنیت منابع انرژی و غذا، فقر و حقوق بشر در سالهای اخیر به طور جدی مورد توجه قرار گرفتهاند. راهکارهای ارائهشده توسط سیاستگذاران و محققان مشخصاً نتوانسته است در مقیاس جهانی مؤثر واقع شود. برای نمونه، هنوز حدود یکسوم جمعیت زمین از دسترسی کافی به آب آشامیدنی سالم محروم هستند، اثرات مخرب گرمایش جهانی سلامت محیطزیست و مردم را به خطر انداخته و در اقصی نقاط جهان فقر نسبی و منازعه گستردهتر شده است. این عوامل منجر به اهمیت نگاه جهانی و آیندهنگر به توسعه پایدار شده است. از آنجایی که مفهوم پایداری دارای پیچیدگیهای ذاتی و ماهیت میانرشتهای با ابعاد اقتصادی، زیستمحیطی و اجتماعی است، آموزش توسعه پایدار در همه رشتههای دانشگاهی، به خصوص برای دانشجویان مهندسی، ضروری به نظر میرسد. این مقاله با توصیف ویژگیهای آموزش مهندسی پایدار و بررسی جامع مقالات داخلی و خارجی در این زمینه، سعی در ارائه راهکاری برای گنجاندن ابعاد فرارشتهای توسعه پایدار در برنامه درسی دانشجویان مهندسی دارد. در همین راستا، درونمایه درسی واحد با تأکید بر تقویت دانش اجتماعی مهندسان و افزایش توانایی ایشان در یافتن و درک اثرات متقابل ابعاد مختلف پایداری پیشنهاد و تحلیل شد. تشریح شد که چنین درسی میتواند مهندسان آینده را آماده روبهرو شدن و یافتن پاسخ پایدار برای چالشهای پیچیده دنیای کنونی کند.