شایستگی معناسازی صنعت محور دانشجویان مهندسی - رویکرد تلفیقی
نویسندگان
1 عضو هیأت علمی، بخش مدیریت و برنامهریزی آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
2 دانشجوی دکتری مطالعات برنامه درسی
3 دانشگاه شیراز، دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی، بخش مدیریت
4 گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، ایران
5 عضو هیأت علمی، گروه مدیریت و برنامهریزی آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شهر شیراز، ایران
doi
10.22047/ijee.2022.361978.1941چکیده
هدف اصلی این پژوهش، بررسی شایستگیهای معناسازی صنعتمحور دانشجویان مهندسی است. این پژوهش کیفی با استفاده از روش هفتمرحلهای ساندلوسکی و باروسو انجام شده است. گروه فراترکیب متشکل از سه نفر متخصص برنامهریزی درسی و یک نفر متخصص در روش پژوهش فراترکیب بود. 107 منبع پژوهشی مرتبط، مبنای تحلیل قرار گرفت که نتیجه آن استخراج 11 مضمون مسئلهیابی، موضوعیابی، انتخاب موضوع با هدف یافتن راهحلهای جدید، تحلیل نیازهای اطلاعاتی، طراحی و تدوین ساختار جستجوی اطلاعات، اجرای فرایند جستجوی اطلاعات، ارزیابی فرایند جستجوی اطلاعات، تدوین ساختار حل مسئله بر اساس اطلاعات نهایی، اجرای حل مسئله، پیامدهای حل مسئله، تصمیمگیری نهایی در خصوص ساختار حل مسئله است. اعتبار دادهها با استفاده از فنون اعتبارپذیری، انتقالپذیری و همسوسازی دادهها و اعتمادپذیری به دادهها نیز با هدایت دقیق جریان جمعآوری اطلاعات و همسوسازی پژوهشگران تأیید شد. نتایج نشان دادند که معناسازی شایسته برای موفقیت در بسیاری از مشاغل، لازم است و فرد باید در محیطی پرتلاطم و پیچیده و در حالت غیرقطعی، توانایی تصمیمگیری، اقدام و تدوین نقشه عمل را داشته باشد. اساتید میتوانند با آموزش معناسازی در فرایند تدریس، خلاقیت خویش را در کلاس درس نشان دهند و هنر تدریس اثربخش را با دانش علمی تلفیق کنند. بر اساس نتایج پژوهش، از یک طرف میتواند تجارب وسیعی را در اختیار برنامهریزان آموزشی قرار دهد و از طرف دیگر شناسایی مضامین احصاءشده در رویکرد معناسازی، تأثیر به سزایی بر بهبود کیفیت تدریس در حوزه آموزش مهندسی میگذارد که داشتن درک صحیح از این عوامل، برای دانشگاه و نظام آموزش عالی بسیار مهم است.