ارزیابی تأثیر شیوع بیماری کرونا بر آموزش و پژوهش در مهندسی عمران در ایران از دیدگاه دانشجویان
نویسندگان
1 استادیار بخش مهندسی عمران، دانشگاه شهید باهنر کرمان
2 دانشجوی دکتری تخصصی، مهندسی راه و ترابری، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه علم و صنعت ایران
doi
10.22047/ijee.2022.347932.1918چکیده
پس از شیوع ویروس کرونا محدودیت هایی در فعالیت های مختلف در دنیا به اجرا گذاشته شد. یکی از زمینه هایی که به شدت دچار تغییر شد، شرایط دانشگاهها بود. بدین ترتیب موضوع ارتباط الکترونیکی برای پیگیری امور آموزشی و پژوهشی مطرح شد. در این مقاله با استفاده از یک فرم نظرسنجی، تلاش شده تا وضعیت آموزش و پژوهش در رشتۀ مهندسی عمران، در دوران شیوع کرونا بر اساس نظرات دانشجویان ارزیابی گردد. نتایج نشان میدهد که دانشجویان کارشناسی از کیفیت یادگیری در این دوران رضایت نداشتند (حدود 66 درصد کمتر از متوسط) اما دانشجویان تحصیلات تکمیلی کیفیت یادگیری در شیوۀ مجازی را مناسب ارزیابی کردند (حدود 21 درصد کمتر از متوسط). با توجه به مشکلات ایجادشده برای دروس عملی دورۀ کارشناسی (کمتر از 5 درصد برگزاری به شیوۀ حضوری) و نیز جمع آوری دادههای پایاننامههای تحصیلات تکمیلی در طول دورۀ شیوع بیماری کرونا (حدود 23 درصد با مشکل جدی)، افت فارغ التحصیلان رشتۀ مهندسی عمران از دید عملی در سالهای آینده قابل انتظار خواهد بود. گسترش تقلب در آزمونها (حدود 40 درصد) و نیز تفاوت در دسترسی به اینترنت و سامانه های لازم جهت شرکت در کلاسهای مجازی (حدود 42 درصد کمتر از حد متوسط)، موضوع عدالت آموزشی (حدود 50 درصد ناراضی) در این دو سال را دچار چالش کرد. در مجموع میتوان گفت، آموزش و پژوهش در رشتۀ مهندسی عمران به شیوۀ مجازی نمیتواند به طور کامل جایگزین شیوه های حضوری شود، اما از برخی قابلیت های آن میتوان در آینده به عنوان مکمل آموزش حضوری استفاده نمود.