تعهدات دولت ایران به حمایت از کودکان در برابر سوء استفاده والدین با تأکید بر کنوانسیون حقوق کودک
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق عمومی و بین الملل، واحد چالوس، دانشگاه ازاد اسلامی، چالوس، ایران
2 دانشآموخته کارشناسی ارشد، گروه حقوق بینالملل، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران
doi
چکیده
هدف این پژوهش بررسی تعهدات دولت ایران به حمایت از کودکان در برابر سوء استفاده والدین براساس کنوانسیون حقوق کودک میباشد. با اعتقاد به این که خانواده به عنوان جزء اصلی جامعه و محیط طبیعی برای رشد و رفاه تمام اعضای خود به ویژه کودکان است، میبایست از حمایتها ومساعدتهای لازم برخوردار شود به نحوی که بتواند مسئولیتهای خود را در جامعه ایفاء کند. دولتها میبایست خانوادهها را با حمایتهای مختلف به سوی تقویت بنیانهای اقتصادی و اجتماعی سوق دهند تا بدین طریق از میزان رو به افزایش خشونت علیه کودکان کاسته شود. باید کودکان را تحت حمایتها و حفاظتهای مؤثر قرار داد؛ زیرا برخورداری از این حمایتها، حق مطلق و مسلم و غیرقابل انکار آنان است. به همین دلیل این مسئله طرح میشود: آیا تعهدات مقرر در کنوانسیون حقوق کودک در رابطه با جلوگیری از سوء استفاده کودک توسط والدین به ویژه ماده 19 مؤثر است؟ و آیا مکانیسم مؤثری در اجرای تعهدات دولت ایران در رابطه با این موضوع به موجب کنوانسیون و نیز مقررات داخلی پیشبینی شده است؟ پس از بررسی مطالب مختلف این نتیجه حاصل شد که کنوانسیون حقوق کودک و کنوانسیونهای حقوق بشری در جهت حمایت از کودکان وضع شده و دولت ایران نیز به بسیاری از آنها پیوسته، اما در داخل کشور، هر جا که مقررات کنوانسیون مطابق آیین و شریعت نباشد، آن را نقض مینماید. در ایران متأسفانه قانون جامعی برای جلوگیری از سوء استفاده والدین یا سرپرستان کودک وضع نشده و مقررات موجود پراکنده و یا به صورت عمومی است، به علاوه ارگانهای نظارتی و حمایتی ویژه یا ایجاد نشدهاند و یا مقررات مربوط به ایجاد آنها اجرایی و عملیاتی نشده است.
