گرفتاری مهاجران هندی شمال: نقض حقوق بشر در شهر پانی در ماهارشتا

نویسندگان

1 دانشیار مرکز علوم اجتماعی، دانشگاه بهاراتی ویدیاپیث، پونا

doi
چکیده

هر چند مهاجرت مفهومی کهن است اما به واسطه تغییر شرایط اجتماعی – اقتصادی و نیز سیاسی آنچه که عصر محبوب نولیبرال و جهانی شدن نامیده می‌شود، ابعاد متفاوت‌تر یافته است. جهانی شدن موجب به حاشیه رانده شدن، محرومیت و عدم انسجام اجتماعی شده است. به واسطه مدل توسعه مبتنی بر شهر نشینی، بسیاری از روستائیان در جستجوی کار و زندگی بهتر به شهرها مهاجرت می‌کنند. بر اساس سر شماری 2001، از جمعیت 69/9 میلیون نفری ماهارشتا، 34/3 درصد مهاجرانی از سایر ایالت‌های هند هستند وبیش از 40 درصد این مهاجران، از مردم شمال هند به ویژه یوپی و بهار هستند. این مهاجران عموماً استعمار می‌شوند و عدم امنیت و محرومیت اجتماعی موجب می‌شود تا حقوق بنیادین و حقوق بشر مرتبط با آنان به شدت نقض شود.شهر پانی یک قطب صنعتی است و به واسطه ارتباط با همه بخش‌های کشور، برای بسیاری از مردم هند از جذابیت خاص برخوردار است. اما شرایط کاری پیشنهاد شده به مردم شمال هند به ویژه مردم پی وی و بهار، تبعیض‌آمیز بوده که این امر حاصل سیاست‌های «فرزندان خاک» است که توسط احزاب سیاسی منطقه نظیر ام. ان. اس و شیوا سینا دنبال می‌شود. نتیجه چنین سیاستی، خشونت علیه نیروی کار شمال هند است که در شهر پانی و مناطق حومه‌ای آن مشغول به کار هستند. این مردمان در بسیاری از موارد، برای حفظ حیات خود مجبور به فرار شبانه می‌شوند. آنان با وجود اینکه شهروند هند هستند، نمی‌توانند از حقوق اساسی بهره ببرند و به واسطه بخشی از سیاست‌های بانکی، دائما در معرض تبعیض، مناقشه و خشونت هستند. مقاله حاضر در تلاش برای ارائه افق تازه‌ای از مباحث مهاجرت و نقض حقوق بشر در هند است. نوشتار حاضر مبتنی بر تحلیل داده‌‌های اولیه (مصاحبه‌های شخصی و گفتگوها) است که از ساکنان هند شمالی در شهر پانی که به صورت فردی یا خانوادگی زندگی می‌کنند، گردآوری شده است.