چرا دانشگاههای ایران در تحقق نظامهای یادگیری الکترونیکی موفق نبودهاند؟ (تحلیلی تطبیقی از وضعیت دانشگاههای ایران و ترکیه در مواجهه با پاندمی کرونا)
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی داتشگاه تربیت مدرّس
2 مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور
doi
10.22047/ijee.2021.249570.1780چکیده
در دهۀ اخیر فنّاوری اطلاعات به عنوان عامل کلیدی توسعۀ همهجانبۀ کشورهای جهان و از جمله کشورهای منطقۀ چشمانداز 1404 معرفی شده و به ویژه در بازساختاردهی و بازطراحی نظام آموزش عالی اینکشورها بهکارگرفته شده است. با توجه به ضرورت پیادهسازی دورههای آموزش الکترونیکی در مواجهه با پاندمی کرونا، این مقاله درصدد پاسخگویی به این پرسش است که چرا دانشگاههای ایران در عرصۀ آموزشهای الکترونیکی (به عنوان مهمترین نمود آموزش غیرحضوری در عصر اطلاعات) ناموفق بودهاند؟ بدین منظور با تبیین مدلی برای ارزیابی توانایی دانشگاهها برای بهرهمندی از یادگیری الکترونیکی، تلاش میشود در مطالعهای تطبیقی چهار دانشگاه مهم ایران با چهار دانشگاه مهم ترکیه در مواجهه با پاندمی کرونا مورد مطالعه قرارگیرد. بدین منظور با اعزام گروهی متخصص به دانشگاههای مذکور وگردآوری دادههای واقعی و میدانی، میزان توانمندی آنها برای ایجاد محیط یادگیری الکترونیکی مورد بررسی قرارگرفته است. نتایج این پیمایش نشان میدهد میزان توانمندی دانشگاههای منتخب ترکیه در سطح «متوسط و بالاتر از متوسط» قرار دارد اما توانمندی دانشگاههای منتخب ایران در سطح «نسبتاً ضعیف» برآورد میشود. در پایان بر اساس تحلیل دلایل عدم موفقیت دانشگاههای منتخب کشور در تحقق یادگیری الکترونیکی، به ویژه در مقایسه با دانشگاههای همتراز کشور رقیب، رهنمودهایی برای برنامهریزی و سیاستگذاری منسجمتر ارائه شد.