فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقاله حاضر به مرور پژوهش‌های مختلف در زمینه جاذب‌های زیستی تجدیدپذیر سازگار با محیط‌زیست و مقرون به صرفه، اصلاح خواص انجام شده روی سطح آن‌ها، شرایط عملیاتی جذب، همدمای جذب و بیشینه ظرفیت جذب این جاذب‌ها پرداخته است. در میان جاذب‌های زیستی تجدیدپذیر، جاذب‌های سبز بهتر می-توانند به هدف اقتصاد دایره‌ای آینده برسند. از جاذب‌های زیستی تجدیدپذیر بررسی شده، جاذب‌های حاصل از پسماندهای کشاورزی با ظرفیت جذب بالا و به دلیل وجود گروه‌های کربوکسیل و هیدروکسیل فراوان در سطح منافذشان، دسترسی آسان، عدم سمیت و قیمت ناچیز بهترین جاذب‌های زیستی شناخته شده هستند. اصلاح جاذب‌های زیستی با استفاده از مواد معدنی و اسیدهای آلی، افزایش تعداد مکان‌های فعال در جاذب را در پی دارد که موجب افزایش ظرفیت جذب آن‌ها می‌شود. برخی از روش‌های اصلاح خواص جهت افزایش ظرفیت جذب ترکیب جاذب سبز با سایر جاذب‌ها، اصلاح با ترکیبات اسیدی، تلقیح گروه‌های عاملی مختلف بر سطح جاذب و ترکیب جاذب‌های معدنی و فلزی با پلیمرهای طبیعی و سنتزی به منظور افزایش ظرفیت جذب استفاده شده است. به وسیله‌ی اصلاح شیمیایی جاذب‌های سبز و ایجاد اتصالات عرضی، می‌توان خواص، توانایی جذب و انتخاب‌پذیری آن‌ها را بهبود بخشید. مدل همدمای لانگمویر و فروندلیچ تطابق بیشتری با داده‌های تعادلی جذب در جاذب‌های زیستی تجدیدپذیر نشان داده است. مقدار بهینه نسبت جاذب به آلاینده می‌تواند بهترین نتیجه را درحذف داشته باشد. معمولا با افزایش pH محلول، ظرفیت جذب افزایش می‌یابد. سنتز جاذب‌های زیستی تجدیدپذیر به صورت نانوذرات با گروه‌های فعال، به دلیل اثرات کاتالیزوری و سطح ویژه بسیار بزرگ موجب افزایش ظرفیت جذب می‌شود.