تحلیلی بر گسترش آموزش عالی در مهندسی در طول برنامههای چهارم و پنجم توسعه
نویسندگان
1 استاد و عضو قطب علمی طراحی، رباتیک و اتوماسیون، دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه صنعتی شریف
2 استاد دانشگاه شیراز، دانشکده مهندسی
3 استاد دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه اصفهان
4 کارشناس ارشد، مهندسی مکانیک، دانشگاه صنعتی اصفهان
5 دانشجوی دکتری، دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه صنعتی شریف
doi
10.22047/ijee.2019.159819.1598چکیده
گسترش حسابشده و با برنامهریزی مناسب در آموزشعالی یکی از معیارها و عوامل توسعه و رشد اقتصادی و فرهنگی هر کشور بهشمار میرود. هر چه آحاد جامعه بهویژه جوانان کشور تحصیلات عالی داشته باشند، فرهنگ عمومی جامعه و پتانسیل انجام دادن امور با کیفیت بهتر بالاتر میرود. از طرفی، گسترش نامتوازن، بیرویه، حسابنشده و فلهای آموزش عالی بدون فراهم کردن الزامات میتواند به کاهش کیفیت آموزش، افزایش نرخ بیکاری و بروز مشکلات اجتماعی و فرهنگی منجر شود. در طی فاصله زمانی دهساله 94-1384 برنامههای پنجساله توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران تغییرات گستردهای از نظر کمّی در آموزشعالی کشور رخ داده است. افزایش چشمگیر تعداد دانشجو، افزایش زیاد تعداد دانشگاهها و مؤسسات آموزشعالی و گسترش تحصیلات تکمیلی از جمله شاخصههای این دوران است. در این مقاله ضمن ارائه آمار و اطلاعات مربوط به عواملی از جمله تعداد دانشجویان، تعداد دانشگاهها و نسبت دانشجو به استاد با تأکید بر رشتههای مهندسی در طول برنامههای توسعه چهارم و پنجم، وضعیت آموزشعالی بررسی و تحلیل شده است. مشکلات و مسائل ناشی از چنین تغییرات وسیعی در آموزش عالی مطرح و بررسی، و در نهایت، راهکارهایی برای برونرفت از آنها ارائه شده است.
