تعیین اقلیم آسایش گردشگری جنگل‌های مانگرو خلیج نایبند ‏براساس دو شاخص بیکر و ترجونگ

نویسندگان

1 استاد گروه محیط زیست، دانشگاه تهران، دانشکده منابع طبیعی، کرج، ایران

2 دانشجوی پسادکتری، گروه محیط زیست، دانشگاه تهران، دانشکده منابع طبیعی، کرج، ایران

3 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه محیط زیست، دانشگاه تهران، دانشکده منابع طبیعی، کرج، ایران. ‏

4 استاد گروه محیط زیست، دانشگاه تهران، دانشکده منابع طبیعی، کرج، ایران

doi
10.30467/nivar.2024.432275.1277
چکیده

تعیین اقلیم آسایش هر منطقه، در توسعه و رشد گردشگری آن نقش بسیار مهمی دارد. در این مطالعه باتوجه به گردشگر پذیربودن منطقه و تعدد فعالیتهای تفرجی‌،‎ ‎بررسی زمان مناسب برای حضور‌ گردشگران و همچنین توسعه فعالیت‌های گردشگری در این منطقه از ضرورت ویژه‌ای برخوردار است.‌ بر این اساس در مطالعه حاضر، ‏با استفاده از شاخص‌های بیکر و ترجونگ به بررسی اقلیم آسایش گردشگری پرداخته شد. گردآوری داده‌ها از طریق سازمان هواشناسی و ایستگاه عسلویه بوشهر در ‏بازه زمانی ۲۲ سال (۲۰۰۰-۲۰۲۲) انجام شد. نتایج حاصل از شاخص بیکر نشان داد که در این منطقه ۵ ماه از سال شامل ماه‌های دی، بهمن، اسفند، آبان و آذر، شرایط ‏محیط برای فعالیت‌های تفرجی در روزهای ملایم و مطبوع با شب‌های خنک و همچنین روزهای گرم و قابل تحمل ‌با‌ شب‌های ملایم و مطبوع، مناسب است. مطابق ‏نتایج به‌دست آمده از ترجونگ(ضریب راحتی روز و شب، ضریب تاثیر باد در روز و شب)، بهترین زمان گردشگری در این منطقه، ماه‌های آبان، آذر، دی، بهمن و ‏اسفند است. با توجه به اینکه محدوده مورد مطالعه یک منطقه حفاظت شده می باشد، تعیین زمان مناسب گردشگری می‌تواند به برنامه‌ریزی صحیح در جهت جذب ‏گردشگر و ایجاد درآمد برای جوامع محلی همراه با حفاظت هرچه بیشتر این منطقه کمک نماید.‏