تعیین اقلیم آسایش گردشگری جنگلهای مانگرو خلیج نایبند براساس دو شاخص بیکر و ترجونگ
نویسندگان
1 استاد گروه محیط زیست، دانشگاه تهران، دانشکده منابع طبیعی، کرج، ایران
2 دانشجوی پسادکتری، گروه محیط زیست، دانشگاه تهران، دانشکده منابع طبیعی، کرج، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه محیط زیست، دانشگاه تهران، دانشکده منابع طبیعی، کرج، ایران.
4 استاد گروه محیط زیست، دانشگاه تهران، دانشکده منابع طبیعی، کرج، ایران
doi
10.30467/nivar.2024.432275.1277چکیده
تعیین اقلیم آسایش هر منطقه، در توسعه و رشد گردشگری آن نقش بسیار مهمی دارد. در این مطالعه باتوجه به گردشگر پذیربودن منطقه و تعدد فعالیتهای تفرجی، بررسی زمان مناسب برای حضور گردشگران و همچنین توسعه فعالیتهای گردشگری در این منطقه از ضرورت ویژهای برخوردار است. بر این اساس در مطالعه حاضر، با استفاده از شاخصهای بیکر و ترجونگ به بررسی اقلیم آسایش گردشگری پرداخته شد. گردآوری دادهها از طریق سازمان هواشناسی و ایستگاه عسلویه بوشهر در بازه زمانی ۲۲ سال (۲۰۰۰-۲۰۲۲) انجام شد. نتایج حاصل از شاخص بیکر نشان داد که در این منطقه ۵ ماه از سال شامل ماههای دی، بهمن، اسفند، آبان و آذر، شرایط محیط برای فعالیتهای تفرجی در روزهای ملایم و مطبوع با شبهای خنک و همچنین روزهای گرم و قابل تحمل با شبهای ملایم و مطبوع، مناسب است. مطابق نتایج بهدست آمده از ترجونگ(ضریب راحتی روز و شب، ضریب تاثیر باد در روز و شب)، بهترین زمان گردشگری در این منطقه، ماههای آبان، آذر، دی، بهمن و اسفند است. با توجه به اینکه محدوده مورد مطالعه یک منطقه حفاظت شده می باشد، تعیین زمان مناسب گردشگری میتواند به برنامهریزی صحیح در جهت جذب گردشگر و ایجاد درآمد برای جوامع محلی همراه با حفاظت هرچه بیشتر این منطقه کمک نماید.