بررسی آزمایشگاهی اثر استفاده از سختکننده در اتصالات فولادی T-stub تحت بارگذاری چرخهای
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مهندسی عمران، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران.
2 دانشیار، گروه مهندسی عمران، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
3 استادیار، گروه مهندسی عمران، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران.
4 دانشیار، گروه مهندسی عمران، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران.
doi
10.22065/jsce.2024.451453.3386چکیده
اتصالات در سازههای فولادی از مهمترین بخشهای سامانه باربری در ساختمانها میباشند. اتصالات دارای سپری با پیچ و مهره به دلیل عدم استفاده از جوش در اجزای اتصال از اهمیت ویژهای برخوردارند. به منظور بهبود پارامترهای لرزهای در این نوع اتصال، در این تحقیق استفاده از یک سختکننده در سپری اتصال T-stub پیشنهاد شده است. سه نمونه آزمایشگاهی با مقیاس واقعی برای بررسی طرح پیشنهادی ساخته شده و در آزمایشگاه مورد بارگذاری قرار گرفتند. در این تحقیق بارگذاری بصورت چرخهای و شبه استاتیکی به نمونههای آزمایشگاهی اعمال گردید. نمودار چرخهای برای نمونههای آزمایشگاهی بدست آمد و براساس آن نمودار استخوانی و دوخطی معادل ترسیم شدند. براساس نمودار دوخطی معادل، پارامترهای لرزهای برای نمونهها محاسبه و مقایسه شدند. نمونه اول بر اساس روش طراحی ارائه شده در آئین نامه ANSI/AISC 358-16 ساخته شده و در نمونه های بعدی سختکننده مورد نظر با دو ضخامت متفاوت 8 و 10 میلیمتری به اتصال اضافه شد. نتایج آزمایشات مورد بررسی قرار گرفته و پارامترهای لنگر نهایی، سختی مؤثر، شکلپذیری، و ظرفیت اتلاف انرژی محاسبه و ارزیابی شدند. نتایج نشان دادند که اضافه کردن سختکننده به اتصال T-stub باعث ارتقای عملکرد لرزهای اتصال و ارتقای پارامتر های لرزه ای شده است. نتایج نشان دادند که در نمونههای دارای سخت کننده با ضخامت 8 و 10 میلیمتری لنگر نهایی به ترتیب حدودا 9% و 14% افزایش داشته است؛ سختی موثر به ترتیب 44% و 92% و ظرفیت اتلاف انرژی 54% و 67% ارتقا یافتهاند. همچنین شکل پذیری برای نمونههای دارای سخت کننده به ترتیب 12% و 58% رشد داشتهاند. نتایج همچنین نشان دادند که ضخامت سخت کننده تاثیر قابل توجهی بر رفتار اتصال پیشنهادی دارد.