پایش خشکسالی کشاورزی با تاکید بر دادههای اقلیم، پوشش گیاهی و رطوبت خاک در استان هرمزگان
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد مهندسی آبخیزداری، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان
2 عضو هیات علمی گروه مهندسی منایع طبیعی، دانشگاه هرمزکان
3 عضو هیات علمی گروه مهندسی منابع طبیعی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان
doi
10.30467/nivar.2022.352541.1224چکیده
تحقیق حاضر به پایش و ارزیابی تغییرات رطوبت خاک و پوشش گیاهی با استفاده از تکنیک دورسنجی و ارتباط آن با شاخص بارش- تبخیر تعرق استاندارد شده در حوضه آبخیز بندر- سدیج و کل- مهران در استان هرمزگان میپردازد. با این هدف دادههای رطوبت خاک در عمق 0-10 سانتیمتری از تصاویر ماهوارهای GLDAS و شاخص خشکسالی رطوبت خاک استاندارد شده (SMDI) محاسبه و برای محاسبهی تغییرات پوشش گیاهی از شاخص استاندارد شده (SNDVI) استفاده گردید. برای بررسی خشکسالی کشاورزی از شاخص بارش- تبخیرتعرق استاندارد شده ((SPEI استفاده شد و نتایج پایش شاخصها با روشهای آماری مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل از همبستگی بین SPEIو SMDI نشان داد، در تمام زیرحوضهها با افزایش مقیاس زمانی ضرایب همبستگی افزایش مییابد که بالاترین همبستگی مربوط به زیرحوضهی میناب(0.764=R) درمقیاس زمانی 12 ماهه است. بررسی مشخصههای خشکسالی (شدت-مدت و بزرگی) نشان داد، SPEI نسبت به SMDI شدتو بزرگی های بیشتری را در زمان تداومهای کمتری نشان می دهد. بررسی SNDVIنشان داد، در اکثر زیرحوضهها از سال 2012 به بعد، روند کاهشی پوشش گیاهی مشهود است. بررسی ارتباط SPEI با SMDI و SNDVI نشان داد، SNDVI همبستگی بالایی با SPEI و SMDI در مقیاس زمانی بلندمدت دارد. بررسی برآورد خشکسالیهای تاریخی بین سه شاخص نشان داد، اگرچه هر سه شاخص، اغلب وضعیت خشکسالی را نشان دادند، اما SPEI همیشه وضعیت خیلی شدید را در مقایسه با تغییرات رطوبت خاک و پوشش گیاهی نشان داده است که نشاندهندهی پاسخ همراه با تاخیر در تغییرات رطوبت خاک و پوشش گیاهی به خشکسالی هواشناسی است.