بررسی و نقد شیوۀ نگارش و محتوای اخلاقی تاریخ جهانگشای جوینی
نویسندگان
1 دانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشآموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
doi
10.22126/ltip.2023.8962.1150چکیده
تاریخ جهانگشای جوینی، علاوه بر اینکه یکی از مهمترین آثار تاریخی دورۀ مغول بهشمار میآید، از جنبۀ ادبی نیز یکی از شاهکارهای ادبیات پارسی است. در این پژوهش، جلوهها و جنبههای گوناگونی اخلاقی کتاب تاریخ جهانگشا تحلیل و بررسی شده است. مدعای اصلی پژوهش حاضر این است که تاریخ جهانگشا علاوه بر ارزشهای تاریخی، از جهت اشاعۀ مسائل اخلاقی و تعلیمی نیز یک اثر برجسته در عصر مغول، دورهای دشوار برای فرهنگ ایرانی، بهشمار میآید. بهمنظور بررسی این مدعا، مسائل اخلاقی تاریخ جهانگشا در دو نوع ایجابی و سلبی دستهبندی و در ادامه، انواع شیوههای بیان عطاملک جوینی در مسائل اخلاقی واکاوی شده است. نتایج این پژوهش نشان میدهد که جوینی در مقام یک منتقد اخلاقی و مروج اخلاق در عصر مغول، با شیوهای خلاقانه بیشتر متمایل به ترغیب افراد به امور نیک اخلاقی و اجتماعی بوده و به دلایلی همچون تلاش برای حفظ فرهنگ ایرانی، بیم از گزند مغولان در صورت نفی اعمال ایشان و ایدئولوژی ویژۀ او در باب اهمیت خوشبینی و امید، نهی از امور منفی، جایگاهی پایینتر در اندیشۀ او داشته است. همچنین بهنظر میرسد تعدد روشهای نویسنده در بیان مسائل اخلاقی حاکی از اهمیت تعلیم و اخلاق در نظام اندیشگانی او باشد.