بررسی روند تغییرات اقلیمی آینده تحت سناریوهای واداشت تابشی با استفاده از آزمون ناپارامتری من کندال (مطالعه موردی: جنوب اهواز)

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای آبیاری و زهکشی، دانشگاه شهید چمران اهواز

2 استاد گروه آبیاری و زهکشی، دانشکده مهندسی علوم آب، دانشگاه شهید چمران اهواز.

3 دانشیار گروه آبیاری و زهکشی، دانشکده مهندسی علوم آب، دانشگاه شهید چمران اهواز

4 استاد بازنشسته گروه آبیاری و زهکشی، دانشکده مهندسی علوم آب، دانشگاه شهید چمران اهواز

doi
10.30467/nivar.2019.196158.1135
چکیده

این مطالعه با هدف ارزیابی تغییرات اقلیمی آینده جنوب اهواز با استفاده از مدل‌های گردش عمومی براساس رویکرد جدید IPCC-AR5 انجام شده است. بدین منظور، داده‌های دمای متوسط و بارش شش مدل اقلیمی گزارش پنجم استخراج گردید. بعد از بررسی عملکرد آن‌ها برای منطقه مورد مطالعه، از دو مدل EC-EARTH و CESM1-CAM5 به‌منظور بررسی تغییرات اقلیمی دما و دو مدل EC-EARTHو BNU-ESM برای پارامتر بارش در محدوده مورد مطالعه تحت دو سناریوی RCP2.6 و RCP8.5 استفاده شد و تحت ﺳﻨﺎرﯾﻮﻫﺎی واداﺷﺖ ﺗﺎبشی RCP2.6وRCP8.5 با بهره‌گیری از LARS-WG ریزمقیاس-سازی شدند. نتایج نشان داد دما در دوره 2035-2016 بین 5/0 تا 4 درجه سانتی‌گراد نسبت به دوره پایه 2000-1970 افزایش می‌یابد. این در حالی است که منطقه مورد مطالعه شاهد کاهش بارش در اکثر ماه‌ها خواهد بود. روند تغییرات فصلی بارش با استفاده از آزمون من-کندال نشان داد که پارامتر بارش در اکثر مدل‌ها و سناریوها از روند معنی‌داری پیروی نمی‌کند و تنها در الگوی اقلیمی RCP2.6-EC-EARTH برای فصل تابستان در سطح اطمینان 90 درصد روند افزایشی دارد. روند تغییرات دما، در الگوی اقلیمی EC-EARTH- RCP8.5 برای فصل بهار در سطح 95 درصد و تابستان در سطح 99 درصد افزایشی می‌باشد و در الگوی اقلیمی CESM1-CAM5-RCP2.6 در فصل تابستان روند افزایشی در سطح 95 درصد را نشان می‌دهد. در الگوی اقلیمی CESM1-CAM5-RCP8.5، روند دما در فصول پاییز و زمستان در سطح 95 درصد دارای روندی معنی‌دار افزایشی می‌باشد.