اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر نگرشهای ناکارآمد جنسی و عملکرد جنسی در زنان باردار
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
2 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران. نویسنده مسؤل
3 استاد گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ساری، ساری، ایران
doi
10.22038/mjms.2020.15525چکیده
مقدمه: بارداری از پرمخاطره ترین دوره های زندگی زنان است و نگرش و روابط جنسی سالم در دوران بارداری در سازگاری زناشویی و استحکام خانواده نقش تعیین کننده ای دارد. با توجه به وجود مطالعات محدود در این زمینه، مطالعه حاضر با هدف اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (Act) بر بهبود نگرش های ناکارآمد جنسی و عملکرد جنسی زنان باردارانجام شد. روش کار: روش پژوهش نیمه آزمایشی باطرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل زنان باردار مراجعه کننده به کلاس های آمادگی زایمان بیمارستان امیرمازندرانی شهر ساری در 6 ماه اول سال 1397 که به تعداد 140 نفر بود و نمونه این پژوهش ، 30 نفر بودند که به صورت در دسترس و غیر تصادفی انتخاب شدند و با گمارش تصادفی در دو گروه 15 نفری قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش عبارت از ؛ پرسشنامه های مقیاس نگرش ناکارآمد (DAS) وایزمن و بک (1978) ، پرسشنامه عملکرد جنسی روزن و همکاران (2000) بود. مداخلات درمانی (رویکرد پذیرش و تعهد) روی گروه آزمایش طی 8 جلسه 90 دقیقه ای و هر هفته 2 بار انجام پذیرفت. گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکردند . جهت آزمودن فرضیه ها از آزمون تحلیل کوواریانس استفاده گردید. نتایج: نتایج پژوهش نشان داد متغیر مستقل بر بهبود نگرش های ناکارآمد جنسی و بهبود عملکرد جنسی زنان باردار تاثیر داشته است و میزان این تاثیر برای نگرش های ناکارامد جنسی 67% بود (P< 0.05 وF=53.99) و میزان تاثیر برای عملکرد جنسی 86% بود(05/0>P و 45/57=F). نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه حاضر توصیه می شود درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد توسط متخصصان برای آموزش در کلاس های آمادگی زایمان و مراکز بهداشت برای بهبود نگرش های ناکارآمد جنسی و عملکرد جنسی استفاده شود.