تأثیر یک دوره تمرین تناوبی شدید و استقامتی تداومی بر بیان ژن mir-1 و IGF 1 در کاردیومیوسیت رتهای نر دیابتی
نویسندگان
1 استادیار فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران
2 .دانشیار مرکز تحقیقات سلولی و ملکولی و گروه هماتولوژی، دانشکدۀ پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
3 . استاد فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 . استاد فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
5 دانشیار پژوهشی غدد درون ریز و متابولیسم، مرکز تحقیقات دیابت، پژوهشکدۀ علوم بالینی غدد و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
6 پزشک، محقق مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم، پژوهشکدۀ علوم بالینی غدد و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jsb.2021.118369.892چکیده
هدف از مطالعۀ حاضر مقایسۀ یک دوره تمرین تناوبی شدید با استقامتی تداومی بر بیان ژن mir-1 و IGF 1 در کاردیومیوسیت رتهای دیابتی بود. 21 سر رت نر نژاد ویستار، پس از القای دیابت بهصورت تصادفی به سه گروه هفتتایی (کنترل، استقامتی تداومی و تناوبی شدید) تقسیم شدند، برنامۀ تمرینی 5 روز در هفته به مدت 8 هفته بود، هر جلسۀ تمرین استقامتی 30 دقیقه دویدن با شدت 60 درصد VO2max و هر جلسۀ گروه تناوبی چهار تناوب سهدقیقهای با شدت 90 درصد VO2max و یک دقیقه ریکاوری با شدت 30 درصد VO2max بین هر تناوب بود. بیان ژن IGF-1 و mir-1 از بافت بطن چپ، بهوسیلۀ روش qRT PCR سنجیده شد. نتایج نشان داد هر دو نوع تمرین سبب کاهش معنادار بیان ژن mir-1 نسبت به گروه کنترل شده است ، اما این کاهش در گروه تناوبی شدید نسبت به گروه استقامتی بیشتر بود (05/0P≥)؛ همچنین بیان ژن IGF-1 در هر دو گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری یافته بود که این افزایش در گروه تناوبی شدید نسبت به گروه استقامتی بیشتر بود (05/0P≥). بهنظر میرسد تمرین تناوبی شدید با سرکوب mir-1 میتواند مداخلۀ مؤثری برای کاهش عوارض کاردیومیوپاتی دیابتی باشد.
