فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف از اجرای روسازی، ایجاد سطحی هموار و ایمن برای تردد وسایل نقلیه است. این سطح باید علاوه بر دارا بودن دوام کافی در برابر بارهای ترافیکی، در مقابل عوامل جوی و محیطی نیز مقاومت مناسبی از خود نشان دهد. آسفالت متشکل از مصالح سنگی، فیلر و قیر است؛ اما با گذشت زمان و زوال خواص اجزای تشکیل‌دهنده، مقاومت آن در برابر تابش خورشید، رطوبت و مواد شیمیایی کاهش می‌یابد. از آنجا که قیر نقش چسباننده در ساختار سنگدانه‌ای مخلوط را ایفا می‌کند، افت کیفیت آن سبب کاهش چسبندگی و تخریب زودرس روسازی می‌شود. افزون بر این، تماس سوخت‌ها و روغن‌های نفتی با سطح آسفالت موجب نرم‌شدن قیر و تشدید فرسایش سطحی می‌گردد بدین منظور، دو نوع مخلوط آسفالتی با دانه‌بندی‌های پیوسته ۰–۱۹ و ۰–۱۲ میلی‌متر، با استفاده از قیر خالص و قیر پلیمری اصلاح‌شده با پلیمر استایرن–بوتادین–استایرن (SBS) و درجه عملکردی PG 82-22 (معادل PG 82-28FR توصیه‌شده در استاندارد FAA Item P-404) ساخته و مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که استفاده از قیر پلیمری موجب بهبود قابل‌توجه دوام مخلوط در برابر بنزین، افزایش مقاومت در برابر رطوبت (TSR) و کاهش تغییرشکل دائمی (شکل‌پذیری یا شیارشدگی) می‌شود. در نمونه‌های با دانه‌بندی 0-19، استفاده از قیر پلیمری منجر به کاهش 65.6٪ در اثرگذاری سوخت بنزین، افزایش 32.3٪ در شاخص ۱TSR و کاهش 28٪ در شیارشدگی نسبت به نمونه شاهد گردید. همچنین در نمونه‌های با دانه‌بندی 0-12، کاهش اثر سوخت به میزان 51.1٪، افزایش TSR به میزان 27.5٪ و کاهش 21.9٪ در شیارشدگی مشاهده شد. نتایج بیانگر نقش مؤثر قیر پلیمری در افزایش دوام و پایداری عملکردی مخلوط آسفالتی در برابر عوامل محیطی و تماس با سوخت‌های نفتی است.