تأثیر سرمایۀ اجتماعی بر نوآوری راهبردی با توجه به نقش تعدیلگر جوّ سازمانی نوآورانه
نویسندگان
1 دانشیار گروه مدیریت، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، قم، ایران
2 دانشجوی دکترای مدیریت دولتی، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران
doi
10.22059/jscm.2020.289889.1913چکیده
امروزه سرعت تغییرات و عدم اطمینان محیطی موجب تحول در محیط رقابتی کسبوکارها شده و سازمانها باید برای موفقیت و رشد و کسب مزیت رقابتی به نوآوری توجه کنند. هدف اصلی پژوهش حاضر تحلیل تأثیر سرمایة اجتماعی بر نوآوری راهبردی در شرکتهای بیمه واقع در شهر تهران بود. همچنین در این پژوهش به بررسی جوّ سازمانی نوآورانه و نقش آن در تقویت یا تضعیف این رابطه پرداخته شد. رویکرد پژوهش قیاسی و استراتژی آن پیمایش از نوع همبستگی است. بر این اساس و پس از مرور پیشینه و طراحی مدل مفهومیْ پرسشنامهای مشتمل بر 21 پرسش با نمونة آماری متشکل از 43 شرکت ارائه شد. از هر شرکت دستکم سه نفر از مدیران ارشد به پرسشها پاسخ دادند و میانگین نظر آنها تحلیل شد. روایی صوری و محتوایی پرسشنامه بر اساس نظر متخصصان و استفاده از پرسشنامة استاندارد و روایی سازه نیز بر اساس تحلیل عاملی تأییدی تأیید شد. پایایی پرسشنامه نیز از طریق آزمونهای آلفای کرونباخ، پایایی مرکب تأیید شد. سپس، دادههای گردآوریشده به کمک نرمافزار اسمارت پیالاس و از طریق ماتریس همبستگی، آزمون معادلات ساختاری، و آزمون برازش مدل تحلیل شدند. در نهایت، مشخص شد سرمایة اجتماعی بر نوآوری راهبردی تأثیرگذار است. همچنین، جوّ نوآورانة سازمانی نیز در رابطة بین سرمایة اجتماعی و نوآوری راهبردی نقش تعدیلگر ایفا میکند.
