اثربخشی درمان تحلیل رفتار متقابل بر کیفیت زندگی و عزتنفس زنان مطلقه
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات اهواز، اهواز، ایران.
2 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات اهواز، اهواز، ایران.
doi
10.22038/mjms.2020.15535چکیده
مقدمه: بروز پدیده طلاق، میتواند فرایندهای هیجانی، روانشناختی و ارتباطی زنان را متاثر سازد. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان تحلیل رفتار متقابل بر کیفیت زندگی و عزتنفس زنان مطلقه انجام شد. روش کار: روش پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه زنان مطلقه مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اهواز در سال 1396 بود. در این پژوهش تعداد 30 زن مطلقه با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفی در گروههای آزمایش و گواه گمارده شدند (در هر گروه 15 زن). زنان مطلقه حاضر گروه آزمایش به مدت 8 جلسه تحت آموزش درمان تحلیل رفتار متقابل (نوشادی و معتمدی، 1394) قرار گرفتند. در این پژوهش از پرسشنامههای کیفیت زندگی (سازمان بهداشت جهانی، 1994) و عزتنفس (روزنبرگ، 1965) استفاده شد. دادههای حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل کوواریانس چندمتغیری تجزیه و تحلیل شد. نتایج: نتایج نشان داد که درمان تحلیل رفتار متقابل بر کیفیت زندگی و عزتنفس زنان مطلقه تاثیر معنادار داشته است (001/0>p). نتیجه گیری: بر اساس یافتههای پژوهش حاضر میتوان چنین نتیجه گرفت که درمان تحلیل رفتار متقابل با تمرکز بر حالات نفسانی خود، شناخت انواع رابطه و سازماندهی زمان خود و برنامهریزی برای آن، میتواند به عنوان یک روش کارآمد جهت بهبود کیفیت زندگی و عزتنفس زنان مطلقه مورد استفاده گیرد.