آثار الزامات کنوانسیون تنوع زیستی بر قراردادهای انتقال فناوری زیستی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، دانشگاه قم
2 دانشیار، گروه حقوق خصوصی، دانشگاه قم
doi
10.22059/jolt.2018.235054.1006360چکیده
پذیرش کنوانسیون تنوع زیستی برخی تعهدات را برای کشورهای عضو، ازجمله ایران، در قراردادهای دسترسی و تقسیم منافع ناشی از منابع ژنتیک در قلمرو آن کشورها ایجاد میکند. نتایج این پژوهش نشان میدهد قراردادهای انتقال فناوری زیستی، برخلاف سایر حوزههای مالکیت فکری، وضعیتی ویژه دارند و تابع الزامات کنوانسیون تنوع زیستی، بهویژه الزامات ناشی از مادة 16 کنوانسیون مذکور، مانند رضایت آگاهانة کشور تأمینکنندة منابع ژنتیک، و شروط مورد توافق طرفین هستند. در این مقاله، با توجه به عضویت دولت ایران در کنوانسیون تنوع زیستی، الزامات یادشده، ضوابط و معیارهای رعایت این الزامات در قراردادهای انتقال فناوری زیستی، و همچنین آثار حقوقی آنها بر قراردادهای مزبور بررسی و مشخص میشود که این دسته از قراردادها، به جهت حاکمیت الزامات کنوانسیون تنوع زیستی، ماهیتی خاص و آثار و احکامی متفاوت با نظام حقوق سنتی قراردادها دارند.
