عوامل مؤثر در سیاستگذاری آموزش عالی با رویکرد اصل 44
نویسندگان
1
2
doi
چکیده
امروزه و در اکثر کشورها، افزایش تعداد دانشگاهها و جمعیت دانشجویی، دولتها را از تأمین بودجه و امکانات لازم برای دانشگاهها ناتوان ساخته است؛ لذا دانشگاهها برای انجام برنامهها و تحقق اهداف خود تلاش میکنند روشهای مختلفی برای تأمین هزینههای خود به کار گیرند، بدون آنکه از مسیر اصلی خود که تولید علم و دانش است، منحرف شوند. در این راستا، خصوصیسازی به عنوان یک سیاست گسترش آموزش عالی و نیز تحقق استقلال مالی دانشگاهها به حساب میآید که میتواند دارای آثار و نتایج مثبت و همچنین عواقب منفی باشد. هدف این مطالعه، شناسایی مهمترین آثار خصوصیسازی دانشگاههای دولتی در ایران است. بدین منظور پس از بررسی مباحث نظری، کوشش میشود تا به دو سؤال اساسی پاسخ داده شود: مهمترین تبعات خصوصیسازی آموزش عالی در ایران چه میتواند باشد و چه راهکارهایی را میتوان جهت حذف و یا کاهش آثار منفی آن به کار برد. یافتههای تحقیق نشان میدهد که آثاری چون افزایش فشار اقتصادی به طبقات پایینتر جامعه و طبقاتیشدن آموزش به نفع طبقات بالای جامعه، افزایش استقلال دانشگاهها و ایجاد انعطاف بیشتر در مدیریت دانشگاهها و ارتقای وضعیت علمی در نظام آموزش عالی بنا بر نظرات کارشناسان دارای اهمیت بیشتری است
