مبانی نظری و راهبردی مدیریت ارتقای امنیت اجتماعی و فرهنگی در تهران
نویسندگان
1
2
doi
چکیده
اگرچه بروز آسیبها و ناهنجاریها در جوامع مختلف، تا حدودی طبیعی است، اما ذات زندگی اجتماعی بشر همواره با کمبودها، نارساییها و اختلالاتی مواجه است که بروز ناهنجاریها را ناگزیر میسازد. اگر این معضلات به میزانی رسیدند که به مسئله اجتماعی تبدیل شدند، شایسته توجه و تدبر جدی بوده و بایستی علل و عوامل افزایشدهنده بسترها، زمینهها و همچنین ابعاد و زوایای این ناهنجاریها بررسی و شناخته شوند و مبتنی بر پژوهشها و مطالعات، سیاستها و راهکارهای کنترل و مهار، تدوین گردد. مسائل و آسیبهای امنیت اجتماعی و فرهنگی، پدیدههای غیر فردی، واقعی، نسبی، قانونمند و قابل کنترل هستند که طرح و شناسایی علمی آنها مستلزم وجود یک واحد اجتماعی مشخص و اندیشمند است که با تعامل گروهی، جهت ارتقا و مدیریت آن اقدام گردد. مفهوم " فرهنگ امنیتی" از این اندیشه ناشی میشود که در هر نظامی، امنیت باید به منزله حقوق اساسی یک شهروند تلقی گردد؛ حقوقی که افراد جامعه میتوانند خواهان رعایت آن از جانب مسئولان اجرایی شوند. گفتمانهای جدید در نگاه به امنیت اجتماعی برخلاف دیدگاههای سنتی، امنیت را در بستر اجتماعی آن مطالعه مینمایند که از این منظر مؤلفههای اجتماعی در تکوین، استقرار و استمرار امنیت، نقش برجستهای پیدا میکنند و در این چشم انداز است که پارادایمهای تحلیلی متفاوتی متناسب با شرایط اجتماعی هر جامعه برای تحلیل و طراحی استراتژیهای امنیت پدیدار میشوند. پژوهش حاضر در راستای این اهداف، با بررسی اسنادی و پیمایشی احساس امنیت در تهران، در تلاش برای رسیدن به راهکارهای کنترل و مهار امنیت میباشد. نتایج به دستآمده حاکی از آن است که در میان متغیرهای اثرگذار بر امنیت، بیشترین تأثیر را متغیر سرمایه فرهنگی داشته است. بنابراین با نگاهی کلان به جامعه و با توجه به نتایج پژوهش، به طراحی الگوی ارتقای مدیریت امنیت اجتماعی و فرهنگی پرداخته شده است.