ساخت جزایر مصنوعی در خلیج فارس از منظر حقوق بینالملل محیط زیست
نویسندگان
1
doi
چکیده
بر اساس کنوانسیون 1982 حقوق دریاها، ساخت جزایر مصنوعی مجاز شناخته شده است و کشورها اجازه دارند برای اهداف پژوهشی، تحقیقاتی و بهرهبرداری از منابع دریایی به ساخت اینگونه جزایر در حوزه حاکمیتی خود مبادرت کنند، ولی این جزایر فاقد مرزهای دریایی (دریای سرزمینی، منطقه نظارت، منطقه انحصاری اقتصادی و فلات قاره) میباشند و کشورهای سازنده نمیتوانند در این زمینه ادعایی داشته باشند. اما امروزه حرکت رو به رشد ساخت این جزایر بهویژه در منطقه خلیج فارس و پیچیدگیهای زیستمحیطی پدیدآمده، موجب طرح برخی نگرانیها از این روند شده است. در حال حاضر پروژههای متعدد ساخت جزایر مصنوعی در خلیج فارس وجود دارد، برای مثال بحرین ساخت جزیره دو دریا، کویت ساخت جزیره تفریحی سبز، قطر ساخت جزیره مروارید و امارات متحده عربی ساخت جزیره لولو بهعنوان بزرگترین جزیره مصنوعی جهان در ابوظبی و ساخت برجالعرب در دوبی بهعنوان یکی از مرتفعترین سازههای جهان و ساخت جزایر نخل جمیره را آغاز کردهاند. بر اساس بسیاری از گزارشهای بینالمللی و منطقهای، رفتوآمد تانکرهای نفتکش، سکوهای نفتی، پالایشگاهها و تأسیسات ساحلی موجب شده است که خلیج فارس به آلودهترین دریای جهان مبدل شود. در این شرایط، ساخت جزایر مصنوعی این روند را تشدید میکند و زیانهای جبرانناپذیری برای کشورهای ساحلی به بار آورد. در کنوانسیون های حقوق بینالملل دریاها نیز توجه به محیط زیست دریاها و منافع سایر کشورهای ساحلی از پیششرطهای اساسی ساخت این جزایر قرار داده شده است. در این پژوهش تلاش میشود تا ساخت جزایر مصنوعی از منظر حقوق بینالملل دریاها بررسی و تبعات زیستمحیطی ساخت جزایر مصنوعی بر دریای خلیج فارس مورد بررسی قرار گیرد
