مقایسه تأثیر شناخت درمانی مبتنی بر ذهنآگاهی و واقعیت درمانی برنگرش والد- فرزند مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تربت جام، تربت جام، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران.
3 دانشجوی دکترای روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد تربت جام، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت جام، ایران.
4 دانشیار گروه روانشناسی، واحد تربت جام، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت جام، ایران.
doi
10.22038/mjms.2020.15582چکیده
مقدمه: وجود یک کودک ناتوان در خانواده مشکلات روانی برای اعضای خانواده خصوصا مادران ایجاد میکند که میتواند بر نگرش والد - کودک و در نهایت برسلامت روان مادر و کودک تاثیرگذار باشد. هدف پژوهش حاضر مقایسه تاثیر واقعیت درمانی و شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی در نگرش والد-فرزند مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بود. روش کار: پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون –پس آزمون با دوره پیگیری یک ماهه بود. جامعه پژوهش مادران دارای کودک مبتلا به اوتیسم یک مدرسه ابتدایی شهر مشهد سال 1397 بود. با نمونه گیری در دسترس 36نفر از مادران انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه جایگزین شدند. آزمودنی ها قبل، بعد مداخله و در مرحله پیگیری به پرسش نامه نگرش والد – فرزند پاسخ دادند. گروه اول شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی و گروه دوم واقعیت درمانی به مدت ده جلسه 90 دقیقه ای دریافت نمودند و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. جهت تحلیل آماری از تحلیل کوواریانس تک متغیری و آزمون تعقیبی شفه استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد بین تاثیر دو درمان تفاوت معنادار (01/0>p، 78/7= 2/99 f) وجود دارد و شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی تاثیر بیشتری بر نگرش والد- فرزند دارد (اختلاف میانگین=61/6 و 001/0 > (p. نتیجه گیری: برای بهبود نگرش والد- فرزند مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم میتوان از شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی سود جست.