کاربرد روش تحقیق پدیده شناسی در علوم بالینی
نویسندگان
1
doi
چکیده
روش تحقیق یکی از منابع مهم کسب دانش است که به روشهای مختلفی از جمله روشهای کمّی و کیفی دستهبندی میشود. تحقیقات کیفی روشهای متنوعی دارد که از روشهای مرسوم آن در این مقاله تنها به روش تحقیق پدیدهشناسی و کاربرد آن در علوم بالینی پرداخته شده است. روش پدیدهشناسی که یک روش توصیفی - قیاسی است از فلسفه پدیدهشناسی سرچشمه میگیرد. برای توضیح این موضوع در این مقاله نخست به تاریخچه فلسفه پدیدهشناسی و سپس تطبیق آن به عنوان یک روش تحقیق کیفی در علوم پزشکی اشاره شده است. توجه علوم بالینی و پرستاری حرفهای به مراقبت کلنگر زمینهای برای انجام تحقیقات پدیدارشناسی را فراهم آورده است. این دیدگاه کلنگر، با مطالعه تجربه زیسته ممزوج شده و اساسی برای تحقیق پدیدهشناسی فراهم میکند. توصیه میشود که محقق باید از خود سؤال کند که آیا تحقیق راجع به تجربه زیسته مناسبترین روش جمعآوری دادههاست؟ چون دادههای اولیه در نظر گرفتن تجربه پدیده است، باید محقق در نظر بگیرد که این محصول دادههای غنی و توصیفی است. پژوهش پدیدهشناسی مبتنی بر هدف است چون بر خلاف تحقیقات کمی، هدف عمومیت بخشیدن یافتهها به جامعهای که نمونه از آن انتخاب شده نمیباشد بلکه هدف فهم پدیده مورد نظر است و همان طور که اشاره شد محققین باید افرادی که تجارب کافی در مورد پدیده مورد مطالعه را دارند و میتوانند بهترین اطلاعات را در مورد موضوع ارائه دهند، انتخاب کنند که عبارتاند از مشاهده، مصاحبه و یادداشتبرداری میدانی، اسناد و مدارک یا اغلب ترکیبی از این روشها میباشد. در این مقاله همچنین به روشهای تحلیل اطلاعات در پدیدهشناسی (فنومونولوژی) اشاره شده و ابعاد خطرات و فواید تحقیق، ماهیت داوطلبانه بودن شرکت در تحقیق، حق شرکتکننده برای انصراف تشریح گردیده و در خصوص قضاوت محققان در مورد صحت احتمالی از طریق خواص قابلیت وابستگی، اعتبار، قابلیت انتقال و تأئیدپذیری بحث شده است.