ردهشناسی واجی همخوانهای گرفته زبان کردی از نظر عملکرد حنجره
نویسندگان
1 دانشکده زبان های خارجی، گروه زبانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان
doi
10.22099/jill.2023.7090چکیده
[واک] و [دمش] تولید کند. در حالی که همخوانهای رسا (غلتها، روانها و خیشومیها) دارای مشخصة ذاتی [واک] هستند و در نتیجه همیشه واکدارند. اینکه آیا مشخصة [گستردگی چاکنای] در کردی نیز مانند زبان فارسی مشخصة زیربنایی است یا نه، می تواند این دو زبان ایرانی را در یکی از دو دسته زبان های دمشی و زبان های واک ردهبندی کند. شواهد آکوستیکی دادههای این تحقیق از صدای چهار مرد کرد سنندجی به دست آمده است که واج های کردی سنندجی را در بافت از قبل مشخص شده در جایگاه آغازین؛ میان واژه و آخر واژه تلفظ کرده اند. نتایج، پس از تجزیه و تحلیل آکوستیکی، جهت بررسی فرایندهای واجی در چارچوب نظریه حنجره ای ارئه می شود. در این مقاله نشان داده شد که براساس شواهد آکوستیکی و رفتار واجی همخوان های سایشی در زبان کردی برخلاف زبان فارسی، اما مانند زبان فرانسوی و اسپانیولی مشخصة [واک] در آن زیربنایی است ولی همخوانهای انسدادی و انسایشی زبان کردی مانند زبان فارسی و انگلیسی عمل کرده و مشخصة نماینده دمش یعنی[spread] در بازنمود واجی آن قرار دارد.
