اثربخشی فعال سازی رفتاری بر اجتناب تجربهای و خودناتوان سازی دانشجویان دارای اهمالکاری تحصیلی
نویسندگان
1 عضو هیأت علمی، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بوشهر، بوشهر، ایران.
2 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بوشهر، بوشهر، ایران.
3 عضو هیأت علمی، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
doi
10.22118/edc.2023.343729.2095چکیده
زمینه و هدف: موفقیت تحصیلی مهمترین دغدغه هر نظام آموزشی است و اهمالکاری تحصیلی یکی از شایعترین مشکلات تحصیلی است. هدف این پژوهش تعیین اثربخشی فعالسازی رفتاری بر اجتناب تجربهای و خودناتوانسازی دانشجویان دارای اهمالکاری تحصیلی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز بود.روش: طرح پژوهش نیمهآزمایشی با اجرای پیشآزمون-پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری دانشجویان دارای اهمالکاری تحصیلی، نیمسال اول سال تحصیلی 1401-1400 دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز بودند. با روش نمونهگیری خوشهای چند مرحلهای 42 نفر از آنها انتخاب شدند و بهطور تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. روی گروه آزمایش فعالسازی رفتاری اجرا شد و گروه کنترل هیچگونه درمانی دریافت نکردند. در این پژوهش ازمقیاس اهمالکاری تحصیلی سولومون و راث بلوم، پرسشنامه اجتناب تجربی چند بعدی گامز، مقیاس خودناتوانسازی جونز و رودوالت و پروتکل فعالسازی رفتاری دیمیدجیان و همکاران (2006) استفاده شد.یافتهها: نتایج نشان داد که بین پیشگروه آزمایش و گروه کنترل از لحاظ اجتناب تجربهای (F=35/97, p<0/0001) و خودناتوانسازی (F=27/55, p<0/0001) در مرحله پسآزمون تفاوت معنیداری وجود دارد. این تفاوت در مرحله پیگیری نیز مشاهده شد.نتیجهگیری: بر اساس نتایج، از فعالسازی رفتاری برای کاهش اجتناب تجربهای و خودناتوانسازی دانشجویان دارای اهمالکاری تحصیلی استفاده کرد.
