تأثیر کتاب‌درمانی به شیوۀ پیاده‌سازی طرح مهارت قصه‌گویی با موضوع دوازده کهن الگوی سفر شخصیتی بر میزان تاب‌آوری و امید به زندگی نوجوانان مبتلا به سرطان در مرکز بیمارستان بعثت شهر همدان

نویسندگان

1 دانشجوی د‌کتری علم اطلاعات ‌و دانش‌شناسی، واحد همدان، دانشگاه ‌آزاد اسلامی، همدان، ایران.

2 استادیارگروه ‌علم‌ اطلاعات و دانش‌شناسی، واحد همدان، دانشگاه‌ آزاد اسلامی، همدان، ایران.

3 دانشیار گروه‌ روان‌شناسی، دانشگاه ‌پیام ‌نور، تهران، ایران.

doi
10.30481/lis.2023.407306.2085
چکیده

هدف: در ابتدا از کتاب­‌درمانی برای پرداختن به مسائل عاطفی در بزرگسالان استفاده می­­‌شد. با این‌حال، در نیمه دوم قرن 19، مبانی نظری و عملی آن به ‌طور قابل‌ توجهی گسترش یافت. امروزه کتاب­‌درمانی به‌ عنوان یک استراتژی مؤثر برای درمان مشکلات بالینی شناخته‌ شده است. هدف از این مطالعه بررسی تأثیر کتاب‌درمانی برای تاب‌آوری: بررسی تأثیر دوازده کهن‌الگو بر نوجوانان مبتلابه سرطان در بیمارستان بعثت همدان است. روش­: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با رویکرد پیش‌آزمون و پس‌آزمون بود. جامعه هدف را نوجوانان 10 تا 14 ساله تحت شیمی‌درمانی سرطان در بیمارستان بعثت همدان تشکیل می‌دادند. نمونه‌­ای متشکل از 30 نوجوان مبتلابه سرطان به‌ طور تصادفی انتخاب شدند و از همگنی از نظر سن، مدت‌زمان بیماری، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و سایر متغیرها اطمینان حاصل شد. نمونه به دو گروه کنترل 15 نفری و گروه آزمایشی 15 نفری تقسیم شد. این تحقیق از دو پرسشنامه برای سنجش تاب‌آوری (کانر و دیوید سون، 2003) و امید به زندگی (اشنایدر، 2006) استفاده کرد. گروه آزمایش در هشت جلسه مداخله کتاب­‌درمانی با استفاده از طرح مهارت قصه­‌گویی شرکت کردند. محققان درمانگر از سه کتاب به ‌عنوان راهنما استفاده کردند: «زندگی با درد مزمن: رویکرد مبتنی بر پذیرش» و راهنمای درمانگر و کتاب کار بیمار توسط کوین ولز و جان سورل (2013)، «راهنمای عملی کنترل درد: نگرش مثبت به سازگاری با درد مزمن» نوشته مایکل نیکلاس (2014) و «بیداری قهرمان» اثر پاتریشیا آدسون (2014). تجزیه‌ و تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون‌های t مستقل و تحلیل کوواریانس در نرم‌افزار آماری SPSS انجام شد. یافته­‌ها: نتایج آزمون t مستقل تفاوت معنی‌داری را در میانگین نمرات تاب‌آوری و امید به زندگی بین گروه کنترل و آزمایش نشان داد. همچنین مداخله کتاب­درمانی 43/6 درصد بر امید به زندگی و 64/1 درصد بر تاب‌آوری نوجوانان مبتلابه سرطان تأثیر داشتند و درمانگر بودند. تحلیل داده‌های پژوهش با استفاده از آزمون تی‌ مستقل و تحلیل کوواریانس در نرم‌افزار آماری SPSS انجام شد.