مقایسة تأثیر تمرینات اینتروال شدید (HIIT) با تمرینات تداومی با شدت متوسط (MICT) بر پارامترهای سندروم متابولیک زنان یائسۀ چاق مبتلا به سندروم متابولیک

نویسندگان

1 دانشیار فیزیولوژی ورزشی، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی، مهاباد، ایران

2 . استادیار فیزیولوژی ورزشی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران

3 . استادیار فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه پیام نور تهران، ایران

doi
10.22059/jsb.2020.297304.1385
چکیده

در طی دوران یائسگی، زنان بیشتر در معرض عوامل خطر بسیاری از بیماری‌های مزمن و سندروم متابولیک قرار دارند. با این حال مشخص شده است که انجام تمرینات ورزشی می‌تواند روش مؤثری برای جلوگیری و کاهش این وضعیت باشد. ازاین‌رو مطالعۀ حاضر با هدف بررسی و مقایسۀ تأثیر 12 هفته برنامۀ تمرینات HIIT و MICT بر پارامترهای مرتبط با سندروم متابولیک در زنان یائسۀ چاق صورت پذیرفت. در مطالعه‌ای نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون، 40 زن یائسۀ چاق مبتلا به سندروم متابولیک، به‌طور تصادفی در سه گروه کنترل، MICT (شامل 30-25 دقیقه دویدن هوازی با شدت 65-40 % ضربان قلب ذخیره (HRR) 3 روز در هفته به مدت 12 هفته) و گروه HIIT (شامل6 تا 12 بار وهله‌های60 ثانیه دویدن با حداکثر شدت 95-85% و متعاقب آن 60 ثانیه دویدن با شدت پایین 60-55% HRR) قرار گرفتند. قبل و پس از آخرین جلسة تمرینی، شاخص‌های ترکیب بدن و نمونة خون آزمودنی‌ها بررسی شد. نتایج بهبود معنی‌دار شاخص‌های وزن، درصد چربی بدن، دور کمر، WHR، کلسترول، تری گلیسرید، LDL-C، HDL-C، انسولین، گلوکز و HOMA-IR را در دو گروه HIIT و MICT نسبت به پیش‌آزمون و گروه کنترل نشان داد (05/0‌>P). به‌علاوه تفاوت معنا‌داری در میانگین تغییرات شاخص‌های وزن، BMI، درصد چربی بدن، دور کمر و HOMA-IR بین دو گروه تمرینی HIIT و MICT مشاهده شد (05/0‌>P). در مجموع نتایج پژوهش نشان می‌دهد که هر دو روش تمرینی تأثیر معنا‌داری بر نشانگرهای سندروم متابولیک در زنان یائسۀ چاق دارد، با این حال به‌نظر می‌رسد در مقایسه با MICT برنامۀ HIIT استراتژی غالب برای بهبود بیشتر در نشانگرهای سندروم متابولیک باشد.