اثر دو ماه تمرینات ترکیبی با و بدون محدودیت کالری بر غلظت و فعالیت سیرتوین-1 در سلول‌های تک‌هسته‌ای خون محیطی مردان سالم غیرفعال

نویسندگان

1 . دانشیار فیزیولوژی، گروه زیست شناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه پیام نور، تهران،ایران

2 دانشیار ایمونولوژی، مرکز تحقیقات ایمونولوژی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران

3 الف) دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تبریز، تبریز، ایران ب) دانشیار فیزیولوژی ورزشی گروه علوم زیستی ورزش، دانشکدة علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

4 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

doi
10.22059/jsb.2020.308308.1422
چکیده

سیرتوین‌ها از جمله مولکول‌های مهم درگیر در فرایند پیری به‌شمار می‌روند. بر این اساس، مطالعۀ حاضر با هدف مقایسۀ اثر دو ماه تمرین ترکیبی با و بدون محدودیت کالری بر غلظت و فعالیت سیرتوین-1 در سلول‌های تک‌هسته‌ای خون محیطی (PBMCs) مردان سالم غیرفعال انجام گرفت. بدین‌منظور 30 مرد غیرفعال در سه گروه‌ همگن 10 نفری: محدودیت کالری (CR)، تمرین ترکیبی (T) و تمرین ترکیبی با محدودیت کالری (TCR)، شرکت کردند. محدودیت کالری 30 کیلوکالری/کیلوگرم/هفته بود. تمرین ترکیبی شامل 5 روز در هفته (2 جلسه تمرین مقاومتی و 3 جلسه تمرین تناوبی با شدت بالا) بود. پیش و  پس از دورۀ تحقیق، غلظت و  فعالیت سیرتوین-1 به‌ترتیب با روش اندازه‌گیری الایزا و فلورومتریک در PBMCs اندازه‌گیری شد. ظرفیت ضداکسایشی تام و مالون‌دی‌آلدهید سرمی نیز  به‌ترتیب با روش فرپ و اسپکتروفتومتری اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس 3*2 در سطح معنا‌داری برابر و کمتر از 5 درصد بررسی شد. نتایج حاکی از افزایش معنا‌دار فعالیت سیرتوین-1 و ظرفیت ضداکسایشی تام سرمی متعاقب دو ماه مداخلۀ تمرین ترکیبی و محدودیت کالری است (05/0>P). با این حال، تغییرات غلظت پروتئین سیرتوین-1 و مالون‌دی‌آلدهید در هیچ از گروه‌ها معنا‌دار نبود (05/0<P). با توجه به تغییرات بهینۀ فعالیت سیرتوین-1، ظرفیت ضداکسایشی تام سرمی و برخی از اجزای ترکیب بدنی پس از دو ماه تمرین ترکیبی بدون محدودیت کالری، می‌توان نتیجه گرفت که تمرین ترکیبی ممکن است مداخلۀ مناسب‌تری برای تعدیل شاخص بقای سلول در مردان غیرفعال باشد.