ارتباط هوش اخلاقی با صلاحیت بالینی در دانشجویان پرستار کارآموز در عرصه استان خوزستان-1399
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی، گروه پرستاری داخلی – جراحی، مرکز تحقیقات مراقبت پرستاری در بیماریهای مزمن ، دانشکده پرستاری مامایی ، دانشگاه علوم
2 عضو هیئت علمی، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران.
3 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته داخلی – جراحی، گروه پرستاری داخلی-جراحی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران.
4 عضو هیئت علمی، گروه آمار، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران.
doi
10.22118/edc.2023.362272.2176چکیده
مقدمه: آموزش بالینی نقش مهمی در دستیابی دانشجویان پرستاری به صلاحیت بالینی ایفا می کند. هوش اخلاقی از پارامترهای مهم محیط بالینی در دستیابی به اهداف کارآموزی و کسب صلاحیت بالینی است. هوش اخلاقی ابعادی مانند مسئولیت پذیری، تعهد، قبول اشتباهات، اعتماد و همدلی را که درکسب صلاحیت بالینی برای دانشجویان پرستاری حائز اهمیت است می سنجد. هدف از مطالعه تعیین وضعیت هوش اخلاقی و رابطه ی بین هوش اخلاقی و صلاحیت بالینی دانشجویان می باشد.روش کار: این مطالعه کاربردی از نوع توصیفی – همبستگی است که با مشارکت دانشجویان پرستاری در استان خوزستان در سال 1399 انجام شد. حجم نمونه بر اساس جدول مورگان برآورد شد. پس از حذف تعداد 299 نفر محاسبه شد. روش نمونه گیری، تصادفی-طبقه ای و ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه استاندارد هوش اخلاقی و پرسشنامه صلاحیت بالینی پرستاری در دوره بالین می باشد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: نتایج نشان داد دانشجویان در ابعاد درستکاری، مسئولیت پذیری، بخشش و دلسوزی وضعیت متوسط دارند. همچنین بین هوش اخلاقی و صلاحیت بالینی رابطه ی مثبت و معنی دار وجود دارد (001 /0>P، 602/0 r=). تمام ابعاد هوش اخلاقی، رابطه مثبت و معنی دار با صلاحیت بالینی داشت (001/0>P).نتیجه گیری: نظر به اکتسابی بودن هوش اخلاقی و ارتباط مستقیم آن با صلاحیت بالینی توصیه می شود از آموزش هایی تخصصی جهت رشد هوش اخلاقی دانشجو به منظور افزایش صلاحیت بالینی آنان و ارتقاء سطح علمی دانشگاه بهره برد.