بررسی واجشناختی گویش بیرجند
نویسندگان
1 گروه زبانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
doi
10.22099/jill.2023.7092چکیده
هدف از نگارش این پژوهش تحلیل نظام واجی گویش بیرجند است. بسیاری از دادههای پژوهش از دو منبع واژهنامۀ گویش بیرجند (رضایی، 1373) و بررسی گویش بیرجند (رضایی، 1377) جمعآوری و براساس نوع فرایند دسته بندی شدهاند. آوانویسیها با استفاده از نمادهای بینالمللی IPA نوشته شدهاند. مبانی نظری از جمله «تناوبهای واجی، دو سطح بازنمایی، اصل توالی رسایی، قانون مجاورت هجا، و...» در تحلیل دادهها مورد ملاحظه قرار گرفتهاند. برای اطمینان از روند درست تحلیل، صورت برخی از واژهها با آثار بازمانده از دورههای باستان و میانه مقایسه شدهاند. یافتهها نشان میدهد که در تحلیل دادهها، عوامل تاثیرگذار مانند: الف. موقعیت یک واحد واجی در ساخت هجا، ب. نوع و جایگاه هجا در واژه، ج. تاثیر واحدهای واجی مجاور بر یکدیگر، موجب تولید واجگونههای متعدد شده است که به تفصیل در متن مقاله بیان خواهدشد. به عنوان نمونه، در واژۀ یک هجایی «باد» که در هستۀ آن واکۀ «پسین و افتاده» وجود دارد، با افزودن پسوند و افزایش به دو هجا به صورت «بادی»، واکۀ «پسین و افتاده»، به صورت واکۀ «پیشین، افتاده و کشیده» تولید میشود، به طوری که این دو واکه همواره در توزیع تکمیلی با یکدیگر قرار دارند. برخی از نتایج منحصر به فرد این گویش شمارش متفاوت اعداد مرکب پیوندی در مقایسه با فارسی معیار است. همچنین، واکههای میانی معروف به مجهول یایی و واوی متعلق به دورۀ میانه، هنوز در این گویش فعال هستند.