ثبات یا تغییر اصطلاحات خویشاوندی در اثر تماس زبانی: مطالعة موردی در چند روستای دوزبانة خراسان دهة 50
نویسندگان
1 استادیار پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری
2 استادیار پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری
doi
10.22099/jill.2023.7093چکیده
در این پژوهش تأثیر تماس زبانی در قرضگیری اصطلاحات خویشاوندی در چند روستای دوزبانۀ خراسان دهۀ 50 بررسی میشود. دادههای زبانی پژوهش از بخش واژگان پرسشنامۀ اطلس زبانی ایران استخراج شدهاند که در پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری در حال تدوین است. دادههای زبانی 9 آبادی دو زبانه در بخش احمدآباد شهرستان مشهد مورد مطالعه قرار گرفتهاند. در هر یک از این آبادیها، یکی از زبانهای ترکی، بلوچی، عربی و ترکمنی در کنار زبان فارسی رایج است. پیکرۀ پژوهش 153 واژه دارد و از تجمیع معادلهای گویشی 17 اصطلاح خویشاوندی موجود در پرسشنامه در چهار زبان مورد بررسی به دست آمده است. نتایج پژوهش نشان میدهد بر خلاف نظر عمدۀ پژوهشگران پیشین، در آبادیهای مورد مطالعه قرضگیری در حوزۀ اصطلاحات خویشاوندی نیز صورت میگیرد. میزان قرضگیری در این اصطلاحات در تماس هر یک از زبانهای مورد اشاره با فارسی متفاوت ولی جهت آن همواره از فارسی به هر یک از زبانهای مورد بررسی بوده است. علاوه بر این، نتایج تحلیل دادهها از نظر ساختواژی و معنایی نشان میدهند که میزان قرضگیری اصطلاحات خویشاوندی بسیط نسبت به مرکب بیشتر و از لحاظ طبقهبندی سببی/ نسبی، قرضگیری اصطلاحات خویشاوندی سببی بیش از نسبی است. همچنین از نظر طبقهبندی این اصطلاحات به درجۀ یک/ دو میزان قرضگیری درجۀ دو بیش از درجۀ یک است. در بین چهار زبان ترکی، بلوچی، عربی و ترکمنی، زبان ترکی بیشترین و زبان ترکمنی کمترین میزان قرضگیری را نشان میدهد. در دو زبان عربی و بلوچی میزان قرضگیری در واژگان خویشاوندی در حد میانۀ این دو و تقریباً به میزان مشابه است.