بررسی نقش میانجی قابلیت یادگیری سازمانی در رابطه بین سرمایه اجتماعی با دانشآفرینی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی،گروه علوم تربیتی، واحدکرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
2 عضو هیأت علمی، گروه علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 عضو هیأت علمی، گروه علوم تربیتی، واحدکرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
4 عضو هیأت علمی، گروه علوم تربیتی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
doi
10.22118/edc.2021.310674.1907چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی قابلیت یادگیری سازمانی در رابطه بین سرمایه اجتماعی با دانشآفرینی انجام گرفت. پژوهش حاضر از نظر هدف، نوع کاربردی است و به روش همبستگی انجام شده است.روش کار: جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه مدیران، معاونین و کارکنان دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی استان کرمانشاه میباشد. تعداد نمونه 343 نفر تعیین شده است. همچنین روش نمونهگیری بهصورت تصادفی طبقهای بود. برای گردآوری دادهها از 3 پرسشنامه محقق ساخته سرمایه اجتماعی، پرسشنامه استاندارد یادگیری سازمانی و پرسشنامه استاندارد دانش آفرینی استفاده شد. دادهها با روش مدلسازی معادلات ساختاری با کمک نرمافزار SMART PLS2 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافتهها: نتایج مدل معادلات ساختاری نشان داد که سرمایه اجتماعی بر قابلیت یادگیری سازمانی (706/0 = β 22/572,= t) و قابلیت یادگیری سازمانی بر دانشآفرینی به میزان (684/0 = β 14/663,= t) تأثیر دارد.نتیجهگیری: نتایج نشان داد که قابلیت یادگیری سازمانی نقش میانجی در رابطه بین سرمایه اجتماعی با دانشآفرینی دارد. با توجه به این یافته ها می توان گفت توجه دانشگاه ها به سرمایه اجتماعی و تقویت قابلیت یادگیری سازمانی در میان کارکنان می تواند منجر به رشد دانشآفرینی در دانشگاه ها گردد.