ماهیتشناسی حق بر حریم در نظام حقوقی ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق، دانشگاه بینالمللی امامرضا(ع)، مشهد، ایران
doi
10.22059/jolt.2018.242782.1006428چکیده
قانون مدنی بهروشنی ماهیت حق بر حریم را بیان نکرده و آن را در حکم ملک صاحب حریم دانسته است. پارهای از حقوقدانان، همسان آنچه در برخی دیگر از مقررات آمده، حق یادشده را حق ارتفاق تفسیر کردهاند. در مقابل، برخی حق بر حریم را حق مستقلی در کنار سایر حقوق عینی شناسایی نمودهاند. در فقه، در نوعی از حریم مشهور باور به مالکیت صاحب حریم داشته و در نوعی دیگر حق اولویت را ابراز کردهاند. برخی نیز حق بر حریم را بهصورت مطلق حق اولویت دانستهاند. با این همه، جمع دیدگاههای فقهی و حقوقی و استقراء در مصادیق حریم در قوانین نشان میدهد که حق بر حریم دو گونه است: حق مالکیت بر حریم (حریم ملکی)، حق ارتفاق بر حریم (حریم ارتفاقی). در حریم ملکی، صاحب حریم مالک حریم است که تنها در اراضی موات ایجاد میشود. اما دولت میتواند اراضی ملکی را برای تأمین حریم اموال عمومی تملک معوض نماید. در حریم ارتفاقی، صاحب حریم حق ارتفاق مثبت یا منفی بر حریم دارد که به عنوان قاعده در اراضی موات محقق میشود. مگر اینکه قانون، حریم ارتفاقی منفی را بر اراضی ملکی نیز تحمیل نماید.