فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: خودارزیابی بعنوان نشانگر کیفیت عملکرد بالینی تحت تآثیر عوامل متعددی است. شناخت فاکتورهای موثر می‌تواند در برنامه‌ریزی برای بهبود عملکرد بالینی موثر باشد. پژوهش حاضر با هدف تعیین ارتباط خودارزیابی بالینی با هوش هیجانی در دانشجویان پیراپزشکی انجام گردید.روش: مطالعه حاضر از نوع توصیفی- تحلیلی است که در سال 1397 بر روی 145 دانشجوی پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی بوشهر به روش تمام‌شماری انجام شد. جهت جمع آوری اطلاعات از فرم اطلاعات دموگرافیک، پرسشنامه استاندارد هوش هیجانی سیبریا شرینگ و پرسشنامه محقق ساخته خودارزیابی بالینی استفاده گردید. برای توصیف داده‌ها از میانگین، انحراف معیار، میانه و جداول فراوانی استفاده شد. برای تحلیل داده‌ها از رگرسیون خطی تک متغیره و متعاقب آن رگرسیون خطی چند متغیره سلسله مراتبی با روش همزمان استفاده شد. داده‌ها با استفاده از نرم افزار spss ویرایش 19مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. برای همه موارد، سطح معنی‌داری کمتر از 05/0 تعیین گردید.یافته ها: میانگین سنی شرکت کنندگان در پژوهش 10/2±72/22 سال بود. میانگین نمره کل هوش هیجانی و خودارزیابی به ترتیب 54/8±38/59 و 96/9±59/74 بود. سه متغیر سن، دیدگاه دانشجو در مورد وضعیت تحصیلی خود و هوش هیجانی روی هم 20 درصد از تغییرات خودارزیابی را تبیین نمودند. بین هوش هیجانی با خودارزیابی ارتباط آماری مثبت و معنی‌دار (009/0=P، 208/0=β) وجود داشت.نتیجه گیری: نظر به اینکه کسب مهارت‌های بالینی توسط دانشجویان نقش چشمگیری در موفقیت شغلی آنان در آینده دارد و با توجه به ارتباط مستقیم هوش هیجانی با خودارزیابی بالینی،لازم است آموزش مهارت‌های اجتماعی و هیجانی در برنامه آموزشی دانشگاه‌ها گنجانده شود.