روایتپژوهی تجربیات یک استاد دانشگاه در مسیر هیأت علمی شدن در دانشگاههای وزارت علوم و مشکلات ارتقای مرتبه علمی استادان در آموزش عالی ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای برنامهریزی درسی، گروه علوم تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 عضو هیأت علمی رشته برنامهریزی درسی، گروه علوم تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22118/edc.2022.323441.1992چکیده
مقدمه: هدف پژوهش حاضر روایتپژوهی تجربیات یک استاد دانشگاه در مسیر هیأت علمی شدن در دانشگاههای وزارت علوم و مشکلات ارتقای مرتبه علمی استادان در آموزش عالی ایران است.روش کار: روش پژوهش از نوع پارادایم تفسیرگرایانه، رویکرد کیفی و روش روایتپژوهشی از نوع شرح حالنویسی بود. برای تحلیل دادههای پژوهش از نرم افزار اطلس تی آی استفاده شد.نتایج: یافتههای پژوهش در بخش چالشها و مشکلات برای رسیدن به هیأت علمی شدن دانشگاهها نشان داد که در برخی از دانشگاهها، اعضای هیأت علمی بر اساس سلایق، نگاهها و دیدگاههای گروه آموزشی، دانشکده و دانشگاه انتخاب میشوند و کمتر به بحث صلاحیتها و سوابق علمی و پژوهشی توجه میشود.نتیجه گیری: اعضای هیأت علمی در دانشگاه برای ارتقای مرتبه علمی باید شاخصهای پژوهشی مشخصی را دارا باشند و با توجه به سیطره نگاه کمّیگرایانه، استادان در وضعیت سختی قرار دارند. بنابراین در بحث و نتیجهگیری به توصیف بیشتر یافتهها اشاره شد و همچنین پیشنهادهای کاربردی ارائه گردید.