واکاوی ورود واژههای ترکی به زبان فارسی: مطالعة موردی «دستور شهریاران»
نویسندگان
1 استادیار زبانشناسی، هیئت علمی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، تهران، ایران
doi
10.22099/jill.2022.44446.1324چکیده
در این پژوهش کوشش میشود از رهگذر بررسی یک پیکرۀ نوشتاری، یعنی کتاب دستور شهریاران که از متنهای مهم دورۀ صفویه است، تحلیل و تبیینی پذیرفتنی برای ورود واژههای ترکی به زبان فارسی به دست داده شود. متنهایی از نوع متن یادشده، افزون بر ارزش تاریخی، به لحاظ زبانشناسی نیز اهمیت دارند؛ بدین دلیل که با بررسی آنها به اطلاعات مهمی دربارة وضعیت زبان فارسی و دیگر زبانهای رایج در ایران در دورۀ نگارش آنها دست مییابیم. این پژوهش نشان میدهد که واژههای ترکی در برخی از حوزهها به صورت انبوه وارد زبان فارسی شدهاند و کاربرد آنها در زبان فارسی تا حدود صد سال پیش تداوم یافته است. واژههای ترکی واردشده در زبان فارسی، دامنۀ چشمگیری از مفاهیم سیاسی، نظامی، حکومتداری و... را بیان میکرده و میکنند. دلایل بسیاری میتوان برای پرکاربردشدن واژههای ترکی در زبان فارسی برشمرد که از جملۀ آنها پیوندهای دیرین مردمان ایرانی با ترکزبانها، تماس دیرپای دو زبان فارسی و ترکی، ارتباطهای ایران با همسایگان ترکزبان خود و حاکمیت دودمانهای ترکزبان بر ایران است. در نتیجۀ دگرگونیهایی که در یک سدۀ اخیر در ایران به وجود آمده، بخش زیادی از واژههای ترکی واردشده به زبان فارسی رفتهرفته مهجور و کمکاربرد شدهاند.