ارزیابی لاادریگرایی ضعیف (جوازی)
نویسندگان
1 استادیار گروه کلام موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران. تهران. ایران.
doi
10.22034/iw.2025.481481.1812چکیده
براساس لاادریگرایی، داوری نهایی درباب وجود خدا متوقف است. این نگرش معرفتی ـ الاهیاتی دارای اقسامی است؛ ازجمله برمبنای افراد مشمول این حکم، برخی همگان را مشمول آن میدانند (قوی) و عدهای بدون نگاه یکدست و کلی، مجاز میدانند که برخی افراد، بسته به پیشزمینهها و تواناییهای معرفتیشان، لاادریگرا شوند (ضعیف). دو دلیل عمده در دفاع از لاادریگرایی ضعیف قابل طرح است: (1) چون شرایط و تواناییهای افراد و موقعیت معرفتی آنها متنوع است، میزان آگاهی از شواهد و وزندهی آنها و در نتیجه آن، داوریهای مختلف افراد ـ ازجمله لاادری ماندن درباب وجود خدا ـ موجه است. (2) گراهام اپی با بهرهگیری از اصل محافظهکاری معرفتی (تا زمانی که فرد دلیلی مخالف باور خود نیافته، میتواند همچنان بدان معتقد باشد) معتقد است دلایل درونی افراد در مشروعیت تداوم باور ایشان کافی است؛ درنتیجه لاادریگرا در اصل و امتداد رویکرد معرفتی خود موجه است.