بررسی حداقل و حداکثر سن بلوغ ازنظرفقهای امامیه-حنفی و علم پزشکی
نویسندگان
1 استادیارفقه و مبانی حقوق اسلامی ، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی ، واحد مشهد ، دانشگاه آزاد اسلامی ، مشهد ، ایران
2 دانشجوی دکتری فقه ومبانی حقوق اسلامی،گروه فقه ومبانی حقوق اسلامی واحد زاهدان،دانشگاه آزاد اسلامی زاهدان 'ایران
3 استاد تمام(پرفسور) فقه ومبانی حقوق اسلامی، گروه فقه ومبانی حقوق اسلامی ، دانشگاه دولتی سیستان وبلوچستان ، زاهدان ، ایران
doi
10.22038/mjms.2020.19840چکیده
پدیده بلوغ در فقه نقش مهمی را ایفا می کند،زیرا مبدأ شروع تکالیف عبادی و تعهدات حقوقی می باشد مسأله سن بلوغ ،از مباحث جنجال انگیز در فقه می باشد. یکی از مهمترین مراحل رشد طبیعی انسان بلوغ است که خداوند متعال مقارن با آن برای انسانها تکالیفی را معین فرموده است و نظر به اهمیت آن، نشانه های طبیعی و شرعی برای بلوغ بیان شده است. فقهای شیعه و سنی سالهاست این مسئله را بررسی می کنند و به این نتیجه رسیدهاند که علائم و نشانههای بلوغ در دختران و پسران متفاوت است. البته برخی از آن نشانه ها میان دختران و پسران مشترک است ولی عادت ماهیانه و حمل از نشانه های اختصاصی بلوغ دختران محسوب می شود. علامت بلوغ سنی میان دختران و پسران محل اختلاف آراء فقها است. منشأ اختلاف این اقوال در مذاهب مختلف فقهی، اختلاف روایات و نصوصی است که از پیشوایان مذاهب به ما رسیده است. ما در این مقاله به بررسی فقهی وپزشکی بلوغ خواهیم پرداخت.