قواعد متحدالشکل حل تعارض در قراردادهای تجاری بینالمللی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق نفت و گاز، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استادیار گروه حقوق خصوصی، دانشکدة حقوق علوم و سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jolt.2017.220477.1006251چکیده
انعقاد هر قرارداد در فضای بینالمللی نقطة تلاقی نظامهای حقوقی متفاوتی است که این تفاوتها به ایجاد چالش و ابهام در خصوص قانون حاکم بر قرارداد منجر خواهد شد. در نتیجه هر یک از طرفین تلاش میکنند تا با تمسک به قواعد حل تعارض کشور متبوع خویش قانون حاکم را برگزینند. این تقابل بیتردید دو اصل ضروری تجارت بینالملل یعنی سرعت و امنیت را به مخاطره خواهد افکند. بنابراین، به طراحی ابزارهایی برای تأمین این دو اصل نیازمندیم که از جملۀ این ابزارها میتوان به قواعد متحدالشکل حل تعارض اشاره کرد، اما مهمترین پرسشی که در این زمینه مطرح میشود، این است که آیا قواعد متحدالشکل حل تعارض بیش از قواعد شکلی حل تعارض ضامن دو اصل سرعت و امنیت در حقوق تجارت بینالملل خواهد بود؟ با توجه به بررسیهای انجامگرفته، به نظر میرسد پاسخ این پرسش مثبت باشد، زیرا این قواعد به ادعای نظامهای مختلف حقوقی در حکومت به قرارداد اختلافی پایان میدهد؛ حقوق و تکالیف طرفین قرارداد را پیشبینیپذیر میکند؛ با یکنواختکردن قواعد حل تعارض از تفاسیر متهافت جلوگیری شده و مانع تحمیل قانون طرف قوی به طرف ضعیف قرارداد میشود.