جایگاه آموزش مجازی در آموزش بالینی رشته های توانبخشی: یک مرور روایتی
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی، مرکز تحقیقات توانبخشی عضلانی-اسکلتی، گروه گفتاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران.
2 عضو هیئت علمی، مرکز تحقیقات توانبخشی عضلانی-اسکلتی، گروه گفتاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران.
3 عضو هیئت علمی، گروه روانپزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران.
4 عضو هیئت علمی، گروه بهداشت باروری، دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران.
5 عضو هیئت علمی، مرکز تحقیقات توانبخشی عضلانی-اسکلتی، گروه گفتاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران.
6 عضو هیئت علمی، گروه داروسازی بالینی، دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران.
7 عضو هیئت علمی، گروه داروسازی بالینی، دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران.
8 عضو هیئت علمی، گروه تغذیه، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران.
9 عضو هیئت علمی، گروه کتابداری و اطلاع رسانی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران.
doi
10.22118/edc.2020.240608.1458چکیده
پیشرفت سریع فناوری، آموزش بالینی رشته های علوم پزشکی را تحت تأثیر قرار داده است. هدف پژوهش حاضر، مروری بر مطالعاتی است که جایگاه آموزش مجازی را در آموزش بالینی رشته های توانبخشی مورد ارزیابی قرار داده اند. در این پژوهش مروری روایتی، با استفاده از کلمات کلیدی مرتبط با آموزش مجازی در آموزش بالینی رشته های توانبخشی، مطالعات انجام شده به زبان انگلیسی که در محدوده زمانی سالهای 2000تا 2020 چاپ شده بودند؛ در پایگاههای اطلاعاتی Science Direct, PubMed, Scopus, Web of Science, Google Scholar, جستجو شدند. مقالاتی که همراستا با هدف تحقیق نبوده و همچنین مطالعات مقدماتی و نامه به سردبیر و گزارش مورد از مطالعه حذف شدند. از 227 مقاله جستجو شده، 25 مقاله مرتبط با آموزش مجازی در آموزش بالینی دانشجویان رشته های توانبخشی انتخاب شدند. یافته ها نشان داد که استفاده از یادگیری الکترونیکی، یادگیری سیار، آموزش آنلاین، محیط یادگیری شبیه ساز و یادگیری ترکیبی نتایج مثبتی در بهبود مهارت و کفایت بالینی دانشجویان علوم توانبخشی به همراه دارد. آموزش مجازی به عنوان یک راهبرد مکمل آموزش چهره به چهره می تواند در توسعه آموزش بالینی نقش داشته باشد. اگر چه جایگزین کردن آموزش سنتی با آموزش مجازی توصیه نمی شود، اما به نظر می رسد یادگیری ترکیبی با بازنگری اساسی در ساختار و روش یادگیری، شیوه ای مؤثر در ارتقای آموزش بالینی دانشجویان توانبخشی باشد.
