تقدم حکمت عملی بر حکمت نظری در مکتب اشراقی سهروردی
نویسندگان
1 گروه فلسفه، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
2 گروه فلسفه، دانشکده الهیات، دانشگاه تهران
3 گروه فلسفه/ دانشکده اهیات، حقوق و علوم سیاسی/ دانشگاه علوم و تحقیقات تهران/ ایران
4 گروه فلسفه، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
doi
10.22034/iw.2021.252719.1461چکیده
در آثار و زندگی سهروردی دلایل و شواهدی موجود است که از آن میتوان به ارجحیت حکمت عملی بر حکمت نظری دست یافت. پیش از سهروردی، حکمت نظری نسبت به حکمت عملی، بخصوص در فلسفه مشایی، دارای ارجحیت بود؛ اما سهروردی با اتخاذ روش ذوقی در کنار روش بحثی و تقدم قایل شدن بر این روش و انتقاد از مشائیان در پرداختن بیش از حد به روش بحثی، حکمتی را بنیان نهاد که در آن با توجه به ارتباط مستقیم روش ذوقی با عمل، تقدم از آن حکمت عملی است و این تقدم، بالشرف است نه زمانی. ریاضت و ارتباط با عالم مثال، جزء جداناشدنی حکمت عملی سهروردی است. حکمت او حکمتی وجدانی و عرفانی است که حکیم به صورت عینی، تجربهکننده حقایق است. از این جهت میتوان سهروردی را فیلسوفی تجربهگرا نامید، تجربهای وجدانی و شهودی و عرفانی. این تقدم در اندیشههای مکتوب و زندگی عملی او بررسی شدهاست.
