معماری اطلاعات و پیادهسازی آن در سیستمهای یکپارچه کتابخانهای (مطالعه موردی: سیستم مرکز اطلاعرسانی دانشگاه فردوسی مشهد (سیماد))
نویسندگان
1 دانشگاه پیام نور
2 دانشگاه فردوسی
3 دانشگاه فردوسی
doi
10.35050/JIPM010.2017.013چکیده
نظامهای اطلاعاتی کتابخانهای بهعنوان ابزار دستیابی کاربران به اطلاعات و دانش، در استفاده بهینه و بهرهوری کامل از اطلاعات و دانش نقشی اساسی دارند. معماری اطلاعات و پیادهسازی صحیح آن در این نظامها به تحقق این مهم یاری میکند. هدف این پژوهش بررسی موردی نظام ذخیره و بازیابی اطلاعات «مرکز اطلاعرسانی و کتابخانه مرکزی دانشگاه فردوسی مشهد» با توجه به اصول معماری اطلاعات است. روش پژوهش، مطالعه موردی از نوع کیفی و به روش توصیفی است. یافتهها حاکی از آن است که معماری اطلاعات نظامهای اطلاعاتی سازمانی باید بر اساس نیازهای کاربران و رفتار آنها در تعامل با سیستم اطلاعاتی باشد. بدون درنظرگرفتن این دو مورد نمیتوان انتظار داشت که یک سیستم اطلاعاتی، کاربرمدار معماری شود. سیستم اطلاعاتی میتواند با درنظرگرفتن مجموعه زیرساختها به این موارد تحقق بخشد. در این پژوهش از میان زیرساختهای مختلف معماری اطلاعات، بر زیرساخت فنی، با توجه به یکی از مؤلفههای اساسی معماری اطلاعات یعنی بافت، تأکید شده است. در معماری اطلاعات هر سیستم سه عنصر کاربران، محتوا و بافت از عناصر هسته هستند و معیارهای معماری اطلاعات بر مبنای آنها تعریف میشود. اگر بپذیریم که بخشی از بافت یعنی زیرساختهای فناوری یک سیستم اطلاعاتی یا بستر آن در لایههای زیرین نظام معنا مییابد و بهصورت ضمنی، و نه در ظاهر، از سایر لایهها یعنی محتوا و کاربران در سطح بالاتری قرار دارد، پس، بافت یک سیستم اطلاعاتی یعنی لایههای فنی زیرینِ مورد نیاز برای شکلدادن به معماری اطلاعات یک سیستم اطلاعاتی از ضروریات اولیه است. بنابراین، تأکید این نوشتار بهویژه بر زیرساختهای فنی معماری اطلاعات است بدیهی است محتوا و کاربران در لایههای بالاتر قرار دارند.