اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار بر بخشایشگری میان فردی و انعطاف پذیری شناختی زوجین

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد مشاوره،دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشت،مرودشت

2 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی،دانشگاه کاشان،کاشان.ایران

3 دانشجوی روانشناسی عمومی، دانشکده علوم انسانی،دانشگاه کاشان،کاشان.ایران

doi
10.30495/jpmm.2024.33068.3920
چکیده

ازدواج فرصتی برای تجربه عشق و تشکیل خانواده است و عوامل مختلفی ممکن است استحکام و قوام آن را به خطر بیندازد. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی زوج‌درمانی هیجان‌مدار به شیوه محکم مرا در آغوش بگیر بر بخشایشگری میان‌فردی و انعطاف‌پذیری شناختی زوجین انجام شد.طرح پژوهش به لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش در رده پژوهش‌های نیمه‌آزمایشی با طرح پیش آزمون_پس آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری یک ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه‌ی زوجین مراجعه‌کننده به مرکز روانشناختی شهرستان سمیرم به علت وجود تعارضات زناشویی در سال 1402 بود. پس از غربالگری اولیه تعداد 30 زوج بر اساس الگوی جی پاور گزینش و به‌وسیله گمارش تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. گروه آزمایش به مدت 8 جلسه90 دقیقه‌ای مداخلات زوج‌درمانی هیجان‌مدار را دریافت نمودند درحالی که گروه گواه هیچ مداخله‌ای را دریافت نکردند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ی بخشایشگری‌میان‌فردی احتشامزاده و همکاران و سیاهه انعطاف‌پذیری شناختی دنیس و وندروال جمع‌آوری شد. درنهایت، تعداد 24 زوج به وسیله آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌های پژوهش نشان داد که زوج‌درمانی هیجان‌مدار میزان بخشایشگری‌میان‌فردی و انعطاف‌پذیری‌شناختی را به‌طور معناداری افزایش می‌دهد و نتایج در مرحله پیگیری نیز پایدار بود . بنابر نتایج این پژوهش، به کارگیری رویکرد زوج‌درمانی هیجان‌مدار به شیوه محکم مرا در آغوش بگیر برای زوجینی که از مشکلات و تعارضات زناشویی رنج می‌برند و همچنین جهت استفاده متخصصان این حوزه در ارتقاء خدمات روانشناختی و درمانی پیشنهاد می‌گردد.