بررسی دیدگاه برخی از علمای اهل سنت دربارۀ رخصت روزه در سفر و نقد آن
نویسندگان
1 استادیار گروه معارف اسلامی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، ایران
2 استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، ایران
3 استادیار گروه معارف اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 دانشیار گروه مذاهب اسلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
doi
10.22034/fiqh.2023.381933.1129چکیده
روزه یکی از واجباتی است که اسلام برای مسلمانان در ماه مبارک رمضان تشریع کرده است، مگر افرادی که مریض یا مسافر باشند. پژوهش پیشرو به موضوع حکم روزه در سفر از دیدگاه قرآن کریم با توجه به آیه 183 سوره بقره پرداخته است که مسافر با محققشدن شرایط سفر، روزهاش دارای چه حکمی است: رخصت یا عزیمت؟ فقهای امامیه به پیروی از اهل بیت (ع) و برخی از صحابه و مفسران اهل سنت حکم به تحریم روزه در سفر کردهاند که همان عزیمت بر ترک روزه است؛ اما بیشتر فقهای اهل سنت باور دارند مسافر در گرفتن و نگرفتن روزه در سفر مخیر است و حکم به رخصت دادهاند. پژوهش پیشرو به نقد این دیدگاه میپردازد و تلاش شده است میزان اعتبار علمی این دیدگاه از نظر فقهی بررسی شود. نتایج تحقیق نشان میدهد دیدگاه مطرحشده پذیرفتنی نیست؛ نیز با توجه به نقد این نظریه، نظر فقهای امامیه تأیید شده است. با توجه به اینکه امروزه با امکانات راحت در اختیار مردم مسافرت همراه با دشواری نیست، آیا باید در سفر روزه گرفت و نماز را کامل خواند؟ در جواب باید گفت فلسفه بطلان روزه مسافر مانند برخی دیگر از احکام بر ما پوشیده است، بلکه سختی در سفر در برابر احکام مسافر، حکمت است که با منتفیشدن آن حکم روزه مسافر همچنان باقی است؛ بنابراین سفرهای امروزی همراه با سختی باشد یا نباشد، نقش و تأثیری در حکم روزه مسافر نخواهد داشت. این پژوهش با روشی تحلیلی، توصیفی و اجتهادی انجام پذیرفته است.
