مقایسه اثربخشی رواندرمانی وجودی با درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر علائم روانتنی و تحمل پریشانی هیجانی در زنان دارای تعارضات زناشویی
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاداسلامی، تنکابن، ایران.
3 دانشیار، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، دانشکده علوم رفتاری و بهداشت روان، تهران، ایران.
doi
10.30495/jpmm.2024.32970.3910چکیده
زمینه و هدف: این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی رواندرمانی وجودی با درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر علائم روانتنی و تحمل پریشانی هیجانی در زنان دارای تعارضات زناشویی انجام شد. روش: پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروههای آزمایش و کنترل و دوره پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان دارای تعارض زناشویی مراجعهکننده به مرکز خدمات مشاوره و رواندرمانی پرهام شهر تهران در سال 1402- 1401 بود، که با روش نمونهگیری در دسترس تعداد 45 آزمودنی واجد ملاکهای ورود به پژوهش انتخاب و در سه گروه (هر گروه 15 نفر) گمارش تصادفی شدند. هر یک از دو رویکرد مداخلاتی طی 8 جلسه برای گروههای آزمایش اجرا شدند، اما گروه کنترل هیچ مداخلهای را دریافت نکرد. گردآوری اطلاعات با استفاده از پرسشنامه علائم روانتنی لاکورت و پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر انجام شد. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد هر دو مداخله درمانی بر کاهش علائم روانتنی و افزایش تحمل پریشانی آزمودنیهای گروه آزمایش اثربخش بود (05/0>P). نتایج آزمون تعقیبی بنفرونی نیز نشان داد بین میزان تأثیر دو رویکرد درمانی بر علائم روانتنی تفاوت معناداری وجود ندارد، اما تأثیر درمان پذیرش و تعهد بر افزایش تحمل پریشانی بیشتر از درمان وجودی است (05/0>P). نتیجه گیری: با توجه به اثربخشی دو رویکرد مداخلاتی در زنان دارای تعارض زناشویی، به روانشناسان و مشاوران شاغل در این حوزه توصیه میشود برای بهبود مسائل روانشناختی مراجعان از این روشهای آموزشی و درمانی استفاده کنند.