قابلیت اثرگذاری پژوهشهای علمی ایران بر اساس کیفیّت بروندادهای آنها
نویسندگان
1 دانشگاه رازی
2 دانشگاه پیام نور
3 دانشگاه بوعلی
4 دانشگاه بوعلی
doi
10.35050/JIPM010.2017.032چکیده
طی چند دهه اخیر شاهد رشد فزاینده و چشمگیر پژوهش در کشور و بهتبع آن ارتقاء بینظیر رتبه جهانی ایران از لحاظ تعداد مستندات علمیِ منتشرشده بودهایم. رشد چشمگیر کمیت پژوهشهای کشور، تمرکز فزاینده صاحبنظران عرصه پژوهشِ جهان بر مقوله «اثربخشی پژوهشها» و تأکید مکرّری که در اسناد بالادستی نظام جمهوری اسلامی ایران بر اهمیّت «کاربرد پژوهشها در جامعه» صورت گرفته، موجب شده برخی پژوهشگران به «بررسی میزان اثرگذاری این پژوهشها» پرداخته و نشان دهند که پژوهشهای مورد نظر اثربخشی بسیار ضعیفی داشتهاند. بنابراین، لازم است «قابلیّت اثرگذاری» این پژوهشها مورد بررسی قرار گیرد. در این راستا، در پژوهش حاضر با استفاده از آمار و دادههای ثانویه و در قالب روش تحلیلی-توصیفی، تحلیل استنادیِ بروندادهای پژوهشی ایران در مقایسه با سایر جوامع مدّ نظر قرار گرفته و طی آن به جستوجوی پاسخ مناسب برای چهار پرسش محوری پرداخته شد که بهترتیب، «کیفیّت مجموعه تمامیِ پژوهشهای کشور (2014-1996)»، «کیفیّت پژوهشهای برتر کشور (2014-2005)»، «مقایسه کیفیّت پژوهشهای برتر با کیفیّت مجموعه تمامیِ پژوهشها» و «کیفیّت مجلات علمی فارسی (1391-1390) و انگلیسی (2014) کشور» را مورد کنکاش قرار میدهند. بدین منظور، بر اساس دادههای موجود در پایگاههای استنادی معتبر (تامسونرویترز، اسکاپوس و علوم جهان اسلام)، عدد و رتبه کشور بر اساس شاخصهای متنوّع استنادی استخراج یا محاسبه گردید. یافتههای پژوهش از جمله «تعداد اندک استناد به هر مقاله ایران (5/7) که در حدود نصف میانگین جهانی است (10/3) و سیر نزولیِ رتبه کشور در این شاخص»، «رتبه ضعیف کشور بر اساس سهم مقالات برتر از کل مدارک علمی (128)»، «سهم اندک ایران در جذب استنادهای جهان (0/47 درصد) علیرغم سهم قابل توجهی که در تعداد مستندات علمی جهان داراست (1/1 درصد)»، «شاخص اچ اندک با وجود تعداد زیاد مقالات»، «جایگاه بسیار نامطلوب ایران از لحاظ سهم خوداستنادی (بیش از 50 درصد در سال 2015) و سیر نزولی رتبه کشور بر اساس این شاخص»، «تعداد استناد به هر مقاله برتر ایران (76/7) که در حدود نصف میانگین جهانی است (144/9)»، «سهم اندک کشور در جذب استنادهای صورتگرفته به مقالات برتر جهان (0/18 درصد) در مقایسه با سهم کشور از این مقالات (0/41درصد)» و این واقعیّت که «میانگین ضریب تأثیر 91 درصد از مجلات علمی مصوّب فارسی 0/037 بوده و تنها 1 درصد آنها ضریب تأثیری بیش از 0/50 دارند» همگی نشان دهنده کیفیّت ضعیف و نزولیِ مجموعه پژوهشهای کشورند. بنابراین، طی دهههای اخیر، علیرغم رشد چشمگیر کمیت پژوهشهای کشور، این پژوهشها از «قابلیّت اثرگذاری» اندک و کاهندهای برخوردار بودهاند.